Danny and Jamie Cavanagh acoustic gigs
Café Altstadt
– Eindhoven – 27/12/2002
Rockcafé Ozzy – Apeldoorn – 28/12/2002
Last minute
concerten kunnen het leven een plotse en aangename wending geven.
Amper een week voor 28/12 ontving ik een mail dat Danny een solo
concert zou geven in Apeldoorn, even later ook dat ie bijgestaan zou
worden door zijn broer Jamie op de bas. Bovendien kwamen er nog
concerten bij in Eindhoven en Epe.
We vertrokken
vrijdagavond naar Eindhoven en in de oranje gloed van de nachtelijke
binnenstad vonden we café Altstadt. Het bleek een gezellig
etablissement waar Danny en Jamie reeds aan vingeroefeningen bezig
waren en de klank testten. Dit mondde uit in heuse nummers,
interessant om te zien ook want sommigen werden in de latere set
niet meer gespeeld. Toen de klok 22u naderde was de zaal behoorlijk
gevuld. Er werd gestart met een selectie uit oud en nieuw Anathema
werk. ‘Fragile dreams’, ‘Release’ en ‘Pressure’ werden gebracht op
’n serene wijze, met Danny achter de piano en Jamie rustig de bas
beroerend. Toen Danny naar de gitaar greep en ‘Hope’ zong kwam er
leven in de zaal. Het refrein, dat aanzienlijk tot de verbeelding
spreekt, steeg op uit vele kelen. Dit is een Roy Harper compositie
waar Dave Gilmour ooit een steentje toe bijdroeg. Uit heel het
concert blijkt een diep respect voor het verleden en talent om de
toekomst te verrijken met eigen composities. Want als ‘unplugged’
versies een publiek bijna twee uur lang kunnen begeesteren blijven
je creaties overeind in hun puurste vorm, ontdaan van alle franje.
Uit de CD
‘Judgement’ kregen we nu het drieluik ‘Forgotten hopes’,
overvloeiend in ‘Destiny is dead’ en het bloedmooie ‘Parisienne
moonlight’, geïnspireerd door het opstijgen boven Parijs in 1998
tijdens de vlucht naar Liverpool. De eerste echte cover was ‘Wasted
years’, U allen bekend van Iron Maiden, herschreven in een gevoelige
piano ballad.
Toen volgden er
een paar hoogtepunten uit het Anathema oeuvre :
‘Inner silence’,
een alom geliefd nummer uit ‘Eternity’ werd gebracht met Danny op
piano en Jamie op akoestische gitaar. When love
dies in your eyes …
‘One last goodbye’,
ontsproten uit het verdriet bij het heengaan van de moeder van Danny,
Jamie en Vinny.
‘Angelica’ ( and
I still wonder …) werd op gitaar gebracht en eindigde met een erg
mooie solo. Een recenter verleden werd geëerd met wat wel het meest
duistere nummer is van A fine day to exit, nl ‘Temporary peace’.
‘The silent enigma’ in instrumentale piano en bas versie bleek op de
Anathema concerten dus een voorloper van al dit fraais ! Een hint
naar de nabije toekomst waarin we ons nu bevonden. En nu konden we
er terug van genieten.
‘Enter the
silence’ van Depeche Mode, bij sommigen al bekend van bij de
Antimatter concerten, kreeg een spontane meezang uit de zaal. Erg
mooi was tevens ‘Street spirit’ fade out van Radiohead. Danny heeft
een erg goede stem, dat is me bij deze concerten opgevallen. Nog
verder in de tijd gingen we met Pink Floyd’s ‘Nobody home’ en het
onsterfelijke ‘Imagine’ dat ook tekstueel nog steeds erg actueel is,
zo merk je als je het nog eens hoort.
Na deze momenten
van bezinning werd een andere gitaar gebracht. Tijd voor
‘Comfortably numb’ van Pink Floyd. Akoestisch maar met een
parelende solo met licht effect die zich vastbijt in je
achterhoofd. Het was een erg speciale versie waarbij Danny schik
kreeg in het uitfreaken op gitaar en er nog een spetterende versie
van ’ Hey Joe’ tegenaan gooide, bekend van Jimi Hendrix maar in
feite een traditional van Tim Rose. Er werd afgesloten met een erg
oud nummer, ‘Everwake’, een ingetogen werkstukje dat smaakt naar
meer.
En we voegden de
daad bij het woord. De volgende dag al smaakten we ook meer. Hoera
!
Na een opsnuiven
van de sfeer in Eindhoven begonnen we aan de rit noordwaarts, naar
Apeldoorn meer bepaald. In een eveneens autovrije winkelstraat
vonden we daar rockcafé Ozzy, waar fans en de groep zich
verzamelden. Aan dit concert was meer ruchtbaarheid gegeven en de
plaats zat afgeladen vol. Later moesten er zelfs mensen buiten
blijven staan !Terwijl de tijd verstreek stegen de activiteiten op
het podium. Fragmenten van covers en grappig meespelen met de
klassiekers die in het café gedraaid werden amuseerde het publiek.
Om 21u35 was het
menens en werd er gestart met ‘Fragile dreams’ en ‘Angelica’ nu op
piano en reeds vroeg in de set. Het publiek stond veel dichter bij
het podium. Buiten ‘Wasted years’ werd er nog een andere Iron
Maiden cover gespeeld in introverte piano versie, nl. ‘Infinite
dreams’. Het is interessant om beide concerten te vergelijken want
zo bleken er toch opvallende verschillen. Enkele songs die in
Eindhoven op akoestische gitaar werden gespeeld, kregen hier de
piano als voornaamste begeleiding. Er werden 2 nieuwe nummers
gespeeld waarvan het prachtige ‘Natural disaster part II’ meteen
mijn hart stal. De weemoedige tekst verhaalde over de
beslommeringen van een ‘long cold winter’ en verlatenheid.
‘Comfortably numb’ van Pink Floyd werd nu totaal zonder vervorming
akoestisch gebracht. Vermeldenswaardige covers waren ‘Come as you
are’ (Nirwana, met een grungy gitaar sound), een nummer opgedragen
aan Nataschja, Street spirit en een U2 song met een gastzanger die
gisteren pas ten tonele verschenen was.
Een speciale
vermelding wil ik maken voor ‘Flowers’, door Danny aangekondigd als
‘a song from a friend Dunc, who’s now in Greece’. Totaal nieuwe
arrangementen voor all time classic ‘The silent enigma’ en vandaag
werden we ook verwend met zo’n versie van ‘A dying wish’. Ze
speelden bijna 2 uur en elke moment was het genieten geblazen.
Daarna hieven we onze glazen op meer van deze gebeurtenissen in de
toekomst : een voorbeeld van puurheid en muzikale eloquentie.
Bespreking : Vera ‘Gothica’ |
