|
Kan je je een
betere Pasen inbeelden dan een dubbel progconcert?
Geen
verkeersproblemen onderweg en geen zorgen over een vroege werkdag na
een korte nacht. Ik vraag mij af waarom slechts een hondertal
anderen op hetzelfde idee kwamen.
Ritual
Voor mij was
Ritual een totaal onbekende. Ik heb er geen enkel album van,
uitgezonderd de laatste Kaipa, dus ik wist alleen hoe de zanger
klonk. Het is altijd moeilijk om 90 minuten geboeid te blijven voor
een groep waarvan je de nummers niet kent. Ik heb me best geamuseerd
tijdens het optreden, maar de 90 minuten waren toch iets teveel van
het goede. Nu ik hun muziek wat beter leer kennen (inderdaad, mijn
verslaving om CD’s te kopen heeft weer toegeslagen) zou ik ze later
nog eens terug willen zien en misschien beoordeel ik ze dan anders.
Ze hebben in ieder geval een eigen stijl ontwikkeld die een mengsel
is van progmetal, progressieve rock en folkmuziek.
Patrik
Lundström heeft in ieder geval het charisma van een frontman. Hij
komt zelfs af en toe grappig uit de hoek. Hij gebruikte bijvoorbeeld
een soort ‘running gag’ door voortdurend te dreigen dat ze Sweet
Home Alabama zouden spelen, wat ze, natuurlijk, nooit deden. Hij
vroeg het publiek zelfs om hulp. “Ik heb je hulp nodig”, zei hij,
“je hoeft niet met je voeten te stampen of mee te zingen, you just
need to think as a mountain.” Een mooie introductie voor het
titelnummer van hun laatste CD. Ze speelden een mengsel van de drie
albums, met de nadruk op het laatste. Halfweg hun optreden, gaven ze
een akoestische set ten beste, bestaande uit twee nummers uit “Think
Like A Mountain” en een medley van de meest folky nummers van hun
vorige albums. Genoeg variatie alom, de drummer nam zijn jews-harp
(zie de foto’s), de bassist bespeelde een mandoline en Patrik haalde
zijn akoestische gitaar boven. Het optreden werd beëindigd met een
electrische set. Het grootste deel van het publiek kwam blijkbaar
voor Anekdoten, want iedereen vond de 90 minuten van Ritual
voldoende. Geen geschreeuw genoeg voor een encore, maar niemand
klaagde en iedereen was vol verwachting voor het vervolg van de
avond.
Anekdoten
Na een erg
korte onderbreking (slechts 15 minuten) kwam Anekdoten op het
podium. En ze veroverden letterlijk het podium en de harten van het
publiek; Ongelooflijk hoe ze hun complexe muziek live kunnen brengen
met slechts 4 mensen.
De manier
waarop Jan Erik Liljeström zeer moeilijke riffs speelt op zijn
basgitaar en er ook nog in slaagt om tegelijkertijd te zingen moet
enorm moeilijk zijn. (Iedere basgitarist zal dat beamen.) Peter
Nordins bespeelt zijn drum met de bekwaamheid van een Portnoy, maar
op een veel subtielere manier en hij bespeelt zelfs af en toe de
vibrafoon. En ik mag zeker niet vergeten Nicklas Barker (Ik vraag me
af waarom zijn naam veranderde van Berg naar Barker ten opzichte van
het vorige album) te vermelden met zijn prachtig gitaarspel en zijn
vocale bijdragen. Heel wat mannelijke ogen loerden constant naar
links waar Anna Sofi Dahlberg zich bevond, meestal in trance,
voorovergebogen over haar mellotron en Farfisa orgel. Ze kwam enkel
achter haar instrument vandaan om een electrische cello te bespelen
tijdens “The Old Man And The Sea” en om haar stoeltje af te geven
aan de drummer die blijkbaar zijn drumstoel gebroken had. Ook haar
bijdragen zijn essentieel voor het totaalgeluid van Anekdoten. Het
publiek leek plots groter, ze kwamen dichter bij het podium staan
(of was dat ook voor Anna Sofi?) en schreeuwden heel wat
enthoesiaster dan bij Ritual. Daardoor kon er deze keer wel een
encore af, nl “Sad Rain”, de bonus track van de Japanse editie van
Vemod. (je kunt het nummer downloaden op
www.anekdoten.se
) Anekdoten klonk in ieder geval professioneler en vormde een betere
eenheid dan Ritual. Er is een groot verschil tussen de beide
groepen. Ik kende natuurlijk de muziek van Anekdoten wel, dus dat
kan ook een deel van de reden zijn. In ieder geval duurden de 100
minuten van Anekdoten heel kort.
Het laatste
album ‘Gravity’ viel volgens mij wat uit de Anekdoten toon, maar
live pasten de nummers wonderwel tussen de rest. Het is niet de
eerste keer dat een live optreden mijn mening over een bepaald album
doet herzien.
Bespreking & foto's: Danny |
