Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

MAGIC PIE: Circus of Life

Release

Style

Website

Contact

Playing Time

Cat. N°

Review by

Rating

Met veel belangstelling heb ik uitgekeken naar de opvolger van het debuutalbum ‘Motions of Desire’ van Magic Pie, één van de betere progressieve releases uit 2005. Het is dan ook geen sinecure om de kwaliteit van zo’n topalbum te evenaren, laat staan te overtreffen. Deze Noorse groep heeft naar mijn mening opnieuw de verwachtingen ingelost, maar ze hebben toch een andere muzikale wending genomen. Het blijft natuurlijk wel progressieve rock, maar er wordt meer hard rock en zelfs wat progressieve metal doorheen geroerd. En vooral de invloed van Uriah Heep is hierbij zeer opvallend, zowel qua ‘overall sound’ alsook de speciale en zo kenmerkende klank van de gitaar. Hun muziek houdt het midden tussen de progressieve rock en hard rock van de jaren 70 en de huidige neo-prog. En blijkbaar slaat het ook aan bij het publiek, want ze zijn dit jaar o.a. op RosFest (USA) en Sweden Rock Festival te horen.

De ballad ‘Welcome’ begint zowaar in Mostly Autumn-stijl, maar neigt dan toch weer meer naar de rustige (emo)rock van de seventies, die groepen als Uriah Heep en Kansas ook op hun repertoire hadden. In ‘Freakshow’ wordt het al een stuk heviger en complexer, progressieve rock met vintage Hammond, veel gitaar en een stevige ritmesectie, hier zijn zeker invloeden van The Flower Kings te merken, alhoewel de gitaarriffs net iets harder klinken dan hun bekendere landgenoten. En ook ‘What if’ ademt de sfeer van de seventies uit, opnieuw een ballad met referenties naar Alan Parsons, The Eagles maar evenzeer naar heel wat hardrock groepen uit die tijd, prachtig meerstemmig gezongen en met een uitstekende ‘distorted’ gitaarsolo erbovenop. Wat een contrast met de epic ‘Trick of the mind’, die in echte progressieve metal-stijl wordt ingezet, maar net als de langste track op hun vorig album bol staat van tempowisselingen, gemoedswisselingen en stijlen, ‘Flower Kings meet Dream Theater’. Maar zoals reeds gezegd hebben ze ook goed geluisterd naar Uriah Heep, voor de insiders, ze gebruiken zelfs het aahh-truukje van hun ‘Bird of Prey’. En er komt weer een korte jazzy passage op gitaar in, even verder heb je dan weer de indruk ergens in een nummer van Deep Purple te belanden. En die schitterende gitaarsolo’s dragen vaak ook het keurmerk van Mick Box, de klankkleur is verrassend gelijkend. In het tweede deel van het nummer zit een beklijvend stukje gitaar, enkel ondersteund door drums, hier moet ik dan weer denken aan bands als Trapeze en Bad Company. Zo lijkt het wel alsof Magic Pie een coverband zou zijn (wat ze ooit trouwens wel waren), maar niets is minder waar, ze componeren hun eigen nummers door gebruik te maken van de succesformules van supergroepen uit het verleden, wie kan hen dat kwalijk nemen?

Of het bewust is weet ik niet, maar na elk stevig nummer komt een moment van rust, maar de splijtende gitaarsolo van The Clown grijpt je naar de keel, melodieuze hard rock van de bovenste plank. ‘Pointless Masquerade’ is een staaltje van progressieve rock, zoals Spock’s Beard ze dezer dagen ook weet te brengen, ‘heavy’ maar met veel gevoel voor melodie, en hoe toevallig ook een ‘Gentle Giant’-feeling, zoals Beard ook op bijna alle albums er eentje weet te brengen. Zowel Spaanse als Oosterse invloeden geven dit nummer nog wat extra piment.

De groep gebruikt vrij vaak ook sound samples, zoals bijvoorbeeld aan het begin van ‘Watching the Waters’, een nummer volledig in de stijl van de Zweedse school, in het bijzonder van het label Progress Records met groepen als Grand Stand, Cross en Galleon. Catchy melodieën met veel keyboards en gitaren, maar nogal bevreemdend is hier de stilte van ongeveer een minuut tussen drums en zelfs mondharmonica in, waarna het geheel zelfs een bluesy Fleetwood Mac-feeling krijgt.

Over het algemeen brengt Magic Pie de perfecte mix tussen progressieve rock, hard rock en melodieuze metal, een betere omschrijving zou misschien nog ‘progressieve classic rock’ zijn, vooral vanwege de links met het verleden. Ik ben onvoorwaardelijk een fan van deze muziek, die toch hoge eisen stelt aan de luisteraar, vooral door de integratie van de diverse muziekstijlen. Hopelijk kunnen we ze ooit eens live aan het werk zien in onze kontreien!
 

Musicians

Kim Stenberg -guitars, sitar, vocals
Lars Petter Holstad -bass
Gilbert Marshall -keyboards, marimba, lead vocals
Jan Torkild Johannessen -drums
Allan Olsen -lead vocals
Eirik Hanssen -lead vocals

with:

Kor Artig -Choir on "Circus of life Part 5"
Liv Frengstad -Cello on "Circus of life Parts 1 & 5"
Goran Dahlberg -Trombone on "Pointless masquerade"
Marielle & Caroline Stenberg -Kids on "Circus of life part 1

1 Part 1 - Welcome (3:24)
2 Part 2 - Freakshow (6:14)
3 Part 3 - What if...(8:09)
4 Part 4 - Trick of the mind (21:50)
5 Part 5 - The Clown (6:07)
6 Pointless masquerade (8,57)
7 Watching the waters (9:31)

Motions of Desire (2005)

Circus of Life (2007)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 20 mei 2007 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30:05:2001.