|
In januari 2006 keerde Mad Max terug in hun originele bezetting om
de hooggeprezen
“Night of the white rock” CD op te nemen. Een 11 nummers tellende
schijf waarbij de groep een nieuwe richting insloeg: melodische rock
met christelijke teksten. Zowel de oude als nieuwe fans hielden toch
van deze schijf. De release van dit album ging gepaard met een
Duitse tournee als support van ondermeer Deep Purple en Alice Cooper,
waaronder 5 shows in Duitsland’s grootste concertzalen met een
totaalpubliek van 50.000 man. Dit was echter enkel een begin, in mei
2006 startte de Europese club tournee met Jaded Heart en Paganini en
speelde Mad Max ook op het uitverkochte Forces Of Rock festival in
Duitsland. Begin oktober van datzelfde jaar brengt men dan “In
White” uit. Een zes nummers tellende EP met akoestische versies en
emotionele arrangementen van oude en nieuwe nummers. Het
schrijversduo Michael Voss & Breforth pakt de koffers en trekt naar
Mallorca in Spanje om aan nieuw materiaal te schrijven. Tien nieuwe
nummers verschijnen op dit nieuwe “White sands”. Het nieuwe
materiaal is uitzonderlijk hard te noemen voor deze Duitse rockers
en bevat ditmaal ook geen toetsenpartijen. De groep keert hierbij
terug naar zijn roots van vintage gitaar geluid. Ook dit nieuwe
materiaal bevat christelijke boodschappen maar ook nummers als
“Little princess” over kindermishandeling. Muzikaal gezien rockt de
schijf van meet af aan met “Family Of Rock”. “Little Princess”
klinkt iets meer Bon Jovi achtig en heeft een refrein dat in je
hoofd blijft hangen. Een meer ballade-achtig moment krijgen we met
“Heaven is...” gevolgd door het rockende “Someone Like You” welke
gebaseerd is op een knappe gitaarriff. Een tweede emotioneel moment
op de schijf is het instrumentale “Lluvia”. “We Fight In White” is
een soort rock hymne dat er stevig op los rockt. Meer melodische
kracht krijgen we in “We Fight In White” , een mooi arrangement met
een hoop melodie in verwerkt. “Glorious Night” is met recht en rede
de ballade van het album waarop Michael Voss op emotionele wijze het
hart uit zijn longen zingt. “Too Wrong” is een meer dertien in een
dozijn nummer dat me niet voldoende kon overtuigen en niet echt goed
genoeg om het een knap rocknummer te noemen. Het laatste nummer
“War” is waarschijnlijk wel het hevigste dat Mad Max ooit schreef en
hierin ontdek ik toch enige Scorpions invloeden in de
gitaarpartijen. Mad Max rockt harder dan ooit en hebben met deze
schijf ook wat te vertellen. Het Album toont dat de groep is gegroeid
tot een hechte eenheid na intensief toeren doorheen Europa.
Ook deze nieuwe nummers worden live aan het publiek voorgesteld op
een lange Europese tournee als voorprogramma van Axel Rudi Pell elke
van start ging op 30 januari 2007.
|