|
‘Time flies’, het is alweer zo’n drie jaar geleden dat het
progwereldje kennis maakte met de Nederlandse groep ‘Knight Area’,
hun debuutalbum werd alom geprezen en verscheen dan ook in menig
eindejaarslijstje van 2004. Zelf moet ik bekennen dat ik toen toch
enige reserves had, uiteraard was het een goed album, maar het klonk
me net iets te gepolijst, ja zelfs té symfonisch bij momenten. En
precies datgene wat ik miste in ‘The sun also rises’, dat is nu
overvloedig aanwezig in het laatste album ‘Under a new sign’, de
titel dekt dus wel degelijk de lading.
Uiteraard moet men nu ook niet een totaal andere sound verwachten,
the Knights brengen nog steeds onvervalste neo-progressieve rock met
heel veel keyboards (synthesizer, Hammond) en gitaren, de inspiratie
komt nog steeds uit de hoek van Genesis, Marillion en Arena. Maar
blijkbaar heeft het aantrekken van een nieuwe drummer andere
impulsen gegeven, waardoor ook vaak wat hardere passages
geïntegreerd worden. Hierdoor klinkt het geheel gevarieerder en
boeiender, kortom de groep heeft duidelijk aan maturiteit gewonnen
en het samenspel tussen de muzikanten is nog hechter geworden. Voeg
daar de uitstekende zang van Mark Smit aan toe en het wordt een
uitgemaakte zaak: dit album gaat weer hoge ogen gooien in binnen- en
buitenland.
‘A different man’ start alvast in echte symfonische stijl, een
zachtjes aanzwellende blokfluit, gevolgd door heerlijke
mellotron-tapijten, een slow tempo song, die verder het midden houdt
tussen de Italiaanse neo-prog (bvb Mangala Vallis) en zijn Zweedse
tegenhanger (bvb Grand Stand), tussendoor hoor je nog wat
Squire-baspatronen. Verder wordt het geheel nog wat pompeuzer door
het gebruik van de ‘Moog Taurus’-baspedalen en mogen de beide
gitaristen (ex-Cliffhanger Rinie Huigen en Mark Vermeule) in
melodieuze solo’s hun kunnen demonstreren. Exit L.U.M.C. klinkt
alvast wat steviger vooral door de beukende bas, de riff doet alvast
wat denken aan Pallas ten tijde van ‘Cross&Crucible’, de prachtige
synthesizer-solo’s in pure Wakeman-stijl van Gerben Klazinga doen de
rest. En dan komt wellicht voor de echte symfo-rocker een kleine
cultuurschok, wanneer de ritmesectie van de groep een staaltje
progressieve metal in Van den Plas-stijl inzet, de melodie blijft
echter ook hier steeds prominent aanwezig, maar het is wat ruwer dan
de twee eerste tracks, zelfs de gitaar- en keyboardsolo’s klinken
heel wat intenser. Mark Smit bewijst hier ook dat zijn stem zich
uitstekend leent tot het wat hardere genre.
De instrumentale titeltrack laat in eerste instantie zuivere
progressieve rock horen, maar plots verandert het tempo en krijgen
we heel verrassend een jazzy intermezzo met solo’s op Hammond en
gitaar, gevolgd door een flitsende orgelsolo, vroeger kon ook Focus
op die manier uit de hoek komen. De ballad ‘Courtous Love’ vormt het
eerste rustpunt op het album, door de inbreng van dwarsfluit en
cello wordt dit een heel gevoelig nummer, met een heel mooie
bombastische finale in de stijl van de progikonen van de jaren 70
als slot.
De introductie van Dreamwaever is opnieuw progressieve metal, maar
wordt toch al zeer snel gevolgd door mooie symfonische keyboards,
het lijkt wel alsof Knight Area zijn fans van het eerste uur niet
wil teleurstellen, en daar slagen ze wonderwel in. Want ook al is
dat nummer weer wat harder dan we gewoon zijn van het debuutalbum,
eigenlijk maken ze dezelfde evolutie door als de meeste proggroepen,
en die kan ik alleen maar toejuichen.
De meeste nummers draaien rond de 6 minuten, de enige uitzondering
hierop vormt de laatste track. ‘A Different Man Part 2’ heeft een
heel rustig begin met wat ambient muziek met blokfluit, waarna het
tempo de hoogte ingaat en de synthesizer-solo’s maar vooral ook
gitaarsolo’s je om de oren vliegen. Na een rustige passage met zang
en piano is het dan tijd voor de ‘grande finale’, bombastischer dan
dit kan moeilijk, in de positieve zin van het woord dan. Een
waardige afsluiter voor een schitterend album, dat moeilijk uit de
Top-10 van 2007 zal weg te slaan zijn, Knight Area is klaar voor het
grote werk!
|
|
Gerben Klazinga: keyboards
Mark Smit: vocals, backing vocals, Fender Rhodes in Courteous Love
Mark Vermeule: guitar
Rinie Huigen: guitar, backing vocals
Gijs Koopman: bass, Moog Taurus pedals
Pieter van Hoorn: drums, percussion
Joop Klazinga: flute
Guest
Bas Immerzeel: solo guitar in
Dreamweaver, 12-strings guitar in Courteous Love
Ruben van Kruistum: cello in Courteous Love |
.gif)
