Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

DOMINICI - O3, A Trilogy - Part 2

Release

Style

Website

Contact

Playing Time

Cat. N°

Review by

Rating

De naam van Charles Dominici zal je misschien niet onmiddellijk bekend in de oren klinken, maar hij was wel lead-zanger op het debuutalbum ‘When dream and day unite’ van Dream Theater. Het mag dan ook geen verbazing wekken, dat heel veel parallellen kunnen getrokken worden met de voortrekkers van de ‘progressieve metal’. Toch is dit album niet zo maar een doorslagje geworden, er valt namelijk heel wat te beleven op O3, A Trilogy – Part 2, de opvolger van … jawel Part One. Maar wat een verschil tussen beide albums, het eerste deel was immers een volkomen akoestisch album met enkel Charlie op zang, gitaar en mondharmonica, waarbij de songs meer in de lijn lagen van Bruce Springsteen en Cat Stevens.

Voor dit tweede deel heeft Dominici een beroep gedaan op de muzikanten van het Italiaanse Solid Vision, niet verwonderlijk dat ‘progressive’ metal hier de bovenhand haalt. En de invloeden van Dream Theater komen al van bij de intro naar boven, ‘The Monster’ is een zuiver instrumentaal nummer met alle klassieke progmetal-elementen. Gitarist Brian Maillard heeft duidelijk zijn inspiratie gehaald bij Petrucci en de gitaarklanken lijken ook wel wat op Steve Morse. Enkele sfeervolle piano-intermezzo’s geven aan deze song de nodige melodieuze inslag om boeiend te blijven tot aan het einde. In ‘Nowhere to hide’ kunnen we dan de vocale prestaties van Charlie Domonici beoordelen, de man heeft echt wel een goede doch niet zo herkenbare stem, veel zangers in het metal-genre beschikken over een vergelijkbaar stemtimbre, ik hoor in het refrein zelfs even vergelijkingspunten met ons eigen Ken’s Novel. Op muzikaal gebied moet je eerder aan groepen zoals Vanden Plas en Symphony X refereren, alhoewel zeker ook invloeden van metalgroepen uit de jaren 80 aanwezig zijn. Echte epics zijn op dit album niet te vinden, hooguit lang uitgesponnen nummers met enkele interessante solo’s, vooral op lead-gitaar. Opmerkelijk is ook het veelvuldig gebruik van allerlei geluidsamples met af en toe ook gesproken fragmenten, een beetje in de stijl van ‘The great debate’. Het verhaal van 03 gaat trouwens over een terrorist, die plannen beraamt om met behulp van een chemisch wapen een aanslag te plegen in de Verenigde Staten, waar hebben we dit nog gehoord?

In ‘Greed the evil seed’ komt ook nogal verrassend een fragment op akoestische gitaar in een voor de rest als Iron Maiden en Metallica klinkend nummer. Af en toe wordt de ‘speed’ eventjes teruggeschroefd, maar meestal duurt dit niet lang en nemen de beenharde gitaren de bovenhand, zoals in School of Pain, één van de betere nummers op het album. Overigens laten ook de andere muzikanten zich niet onbetuigd, zowel keyboards, bas en drums zijn van een uitstekende kwaliteit. ‘The Real Life’ laat de rustige kant van Dominici horen in een zeemzoete ballad, begeleid door piano en strijkers. Het album eindigt in Dream Theater-stijl met nog wat vreemde samenzang en indrukwekkende shredding erbovenop.

Echt vernieuwend kan je dit album niet noemen, de clichés van de progressieve metal zijn her en der op te rapen, maar het is heel professioneel gedaan en fans van Dream Theater zullen hier zeker pap van lusten. En eigenlijk zou ik wel eens willen weten hoe het in het O3-concept afloopt met onze terrorist én met de mensheid, benieuwd of het ook muzikaal weer een stijlbreuk zal worden met het huidig album.
 

Musicians

Franke & Knockouts (1981) (with Franke & Knockouts)

When Dream and Day Unite (1989) (with Dream Theater )

O3 A trilogy Part One (2005)

O3 A trilogy Part Two (2007)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 20 mei 2007 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30:05:2001.