|
|
|
VALENTINE: The Most Beautiful Pain |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2006-03-24 | Symponic pop/rock |
| Label | ||
| Frontiers | ||
| Website | ||
| Valentine | ||
| Contact | ||
| - | ||
| Playing Time | Cat. N° | |
| 63:16 | FR CD 280 | |
| Review by | Rating | |
| Edwin |
8,5/10 |
|
| english | Review | |
|
Wat je ook van Robby Valentine mag denken, niemand zal kunnen ontkennen dat zijn stijl zeer herkenbaar is en totaal anders dan wat ook op de markt. Al vanaf zijn eerste soloalbum (1992) speelt Valentine een unieke mix van Beatles- en Queen-achtige melodieën, met heel wat bombast en hardrock, pop en klassieke invloeden. Vooral zijn eerste twee albums waardeer ik zeer hoog. Maar ondanks een hitsingle met ‘Over And Over Again’ brak hij nooit echt door, en zijn laatste platen (waaronder twee samenwerkingen met landgenoot Valensia), werden enkel in Japan uitgebracht, waar hij wel behoorlijk wat succes geniet. Nu is hij terug met zijn nieuwste album, uitgebracht door het Italiaanse Frontiers Records label. Opener ‘I Should Have Known Better’ is heavier dan eender wat hij al heeft uitgebracht, en heeft zelfs nu-metal invloeden. Maar de grootse melodieën en overdonderende vocale harmonieën zijn nog steeds typisch voor zijn sound, en dit maakt dit nummer een van de interessantse nummers van deze plaat - zelfs van zijn carrière. Andere knappe nummers zijn de pianoballad ‘How Can I Live Without You’, ‘How Many Times’, ‘Supernova’ (een stevig nummer met een wel heel vreemde outro), ‘Now Or Never’, ‘Exodus Elephantes’ en ‘One Heart (dat klinkt alsof het uit een musical afkomstig is). De orkestrale backing op ‘Everyday Hero’ maakt dit tot een van de absolute hoogtepunten. En dan is er de sectie ‘weird stuff’: een titel als ‘Magnum Opus’ voor een kort niemendalletje als dit, is een voorbeeld van Valentine’s gevoel voor humor. Het is een van die typische Valentine eigenaardigheden: een simpel, Beatles-achtig melodietje, met harmonyzang die erg lijkt op die van Queen, en een Brian May-achtig gitaargeluid. ‘Magical Memories’ is daar nog zo’n voorbeeld van – alweer een ode aan Queen. Poprocknummers als ‘I’m Going Under (Sedated)’ and ‘One Of These Days’ liggen me minder, maar ze behoren wel tot het volledige Valentine-pakket, en er zijn genoeg uitstekende nummers om dit album als een echte aanrader uit te roepen.
Misschien een
paar te veel opvullertjes, maar desondanks is dit een uitstekende
terugkeer naar de Europese markt voor Robby Valentine. |
||
|
Musicians |
||
|
Robby Valentine: lead and background vocals,
grand piano, keyboards, guitar, bass Juan Van Emmerloot: drums (7, 8, 9, 10) Nop Ton: Drums (11, 12, 17) Johan Willems: addittional vocal harmonies |
||
| Tracklist | ||
|
1. I
Should Have Known Better |
||
| Discography | ||
|
Robby
Valentine (1992) |
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |