Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

SYLVAN – Posthumous Silence

Release

Style

(neo) progressive rock

Dit is al het vijfde studio album van Sylvan uit Duitsland. Hun debuut “Deliverance” leed nog onder een mindere productie en in mijn opinie miste het ook enkele goede composities. Dit veranderde allemaal met “Encounters”, hun meest progressieve album en werd zelfs nog beter met “Artificial Paradise”, hun beste tot dan, hoewel het soms iets te poppy klink maar het bevatte wel prachtige melodieën. Hun vierde album “X-Rayed” was eerder een teleurstelling voor mij, want het was minder progressief dan de rest van hun werk.

Maar nu zijn ze volledig terug met hun eerste concept album “Posthumous Silence” over een vader die zijn dochters dagboek leest, het enige wat hem nog rest van haar en hij ontdekt dat hij haar nooit begrepen heeft en beseft dat het nu te laat is.

Het verschil met vorige albums is het feit dat dit een concept album is, wat betekent dat er kortere tussennummers opstaan die meehelpen om het verhaal op te bouwen. De kortere nummers gaan over de vader die het dagboek leest en de langere stukken zijn geschreven uit het standpunt van het meisje.
De kortere stukjes doen me denken aan de korte “Marbles” intermezzo van het laatste Marillion album en dat niet in het minst doordat de stem van Marco in de stille passages op die van Steve Hogarth lijkt. Marco heeft een prachtige, warme stem met een grote verscheidenheid. Zijn stem is zeer herkenbaar, soms een beetje Hogarth, in de lagere stukken een ietsje Crash Test Dummies en op een één moment zelfs een snufje Peter Nicholls (IQ). Hij kan zeer vlug omschakelen van zijn gewone naar zijn kopstem en terug en hij heeft een fijn gevoel voor emotionele, melodieuze zanglijnen.

Dit concept album is een mengsel van hun vorige stijlen. Progressief, symfonisch, melodieus, neo-progressief, maar, ‘what’s in a name?’ Het klinkt gewoon fantastisch.

Het echte meesterwerk van deze CD is, zonder twijfel, “Pane of Truth”, 9 minuten fantastisch progressieve rock, gevuld met briljante zanglijnen, kalme stukken op gitaar en keyboards en zelfs een cello. Wat niet betekent dat de rest van het album minderwaardig is. Elke song staat bol van de progressieve elementen. Enkel “Forgotten Virtue”, met half gerapte stukken, valt een beetje uit de boot. Maar dat is slechts 6 minuten van de totale 70, dus daar vallen we niet over.!

“Posthumous Silence” is een echt meesterwerk binnen de progressieve rock en ik kijk vol verwachting uit om ze eens op een podium aan het werk te zien.
 

Musicians

Guest musicians:
Stefanie Richter / cello
Guido Bungenstock / additional guitar
Ensemble Vokalkolorit / choir

Eternity Ends (2:03)
(I) Bequest Of Tears (3:19)
In Chains (8:38)
(II) Bitter Symphony (1:20)
Pane Of Truth (9:06)
(III) No Earthly Reason (1:57)
Forgotten Virtue (6:43)
The Colors Changed (5:58)
(IV) A Sad Sympathy (1:42)
Questions (6:59)
Answer To Life (5:56)
(V) Message From The Past (3:00)
The Last Embrace (3:27)
A Kind Of Eden (4:55)
Posthumous Silence (4:59)

Deliverance (1999)
Encounters (2000)
Artificial Paradise (2002)
X-Rayed (2004)
Posthumous Silence (2006)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 07 mei 2006 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.