SPOCK'S BEARD: Spock's Beard

Cover	Release	Style
	2006-11-17	progressive rock
	Label
	InsideOut Records
	Website
	http://www.spocksbeard.com/
	Contact
	-
	Playing Time	Cat. N°
	77:12	IOMCD 260 - SPV 087-79222 CD
	Review by	Rating
	Claude	9/10
english	Review
Wellicht wordt het de laatste keer dat ik de naam van Neal Morse vermeldt in een review van Spock’s Beard, want op geen enkel moment mis ik nog de geniale inbreng van de muzikale apostel, zelfs de grootste die hard fans van het eerste uur van de groep zullen moeten toegeven, dat dit album werkelijk uitstekend is. Na het meer alternatieve ‘Feel Euphoria’ en het iets hardere ‘Octane’ is dit intussen negende album duidelijk progressiever dan zijn voorgangers, ondanks het feit dat er heel wat muziekstijlen de revue passeren. Maar deze keer worden de grote voorbeelden uit de topjaren van de progressieve rock niet vergeten: Yes, Kansas, Gentle Giant om er maar enkele te noemen. En toch beschouwen de heren deze release duidelijk als een keerpunt, getuige de titel van het album. ‘On a perfect day’ illustreert onmiddellijk de terugkeer naar de oude patronen van Spock’s Beard, traditionele symfonische rock met heel wat keyboards en mellotron in het bijzonder, gierende maar ook dromerige gitaarpartijen, een virtuose ritmesectie, tempowisselingen allerhande, akoestische cello met pompende basritmes, kortom alles wat de gemiddelde progger gelukkig maakt is aanwezig. En wat te zeggen van het schitterende instrumentale ‘Skeletons At The Feast’, waarin verwijzingen naar de seventies zoals Emerson, Lake and Palmer prominent aanwezig zijn. De song begint in een weinig alledaags 11/8 ritme, bevat in het tussenstuk wat Canterbury-invloeden om te eindigen in een nogal nerveuze muzikale uitspatting. Toch blijft de groep nog steeds een hand uitsteken naar de mainstream rock, zoals bijvoorbeeld in het korte maar krachtige rocknummer ‘Is this love’ of nog het rustige ‘All that’s left’, songs die beduidend minder progressief georiënteerd zijn, maar nauwer aansluiten bij de Amerikaanse poprock van de jaren 80. Eén van de hoogtepunten van het album is ongetwijfeld ‘With your kiss’, niet zozeer omdat het de langste track is, maar vooral door de enorme variëteit en het catchy refrein. Met een introductie à la Pink Floyd bevat het zowel rustpunten als hard rock passages in de stijl van het betere Uriah Heep, de Afrikaanse percussie klinkt misschien wat vreemd, maar dat nemen we er met graagte bij. ‘Sometimes They Stay, Sometimes They Go’ is geïnspireerd door de blues-rock van de jaren 70, destijds vooral door groepen als Cream in de actualiteit gebracht. Alle ingrediënten zijn aanwezig, zowel de drumpatronen als de gitaarsolo’s bewijzen dat Spock’s Beard ook deze muziekstijl feilloos beheerst. Dit wordt nog eens bewezen in ‘Slow Crash Landing Man’, waarin een perfect mix van piano, violen en gitaren wordt geserveerd. Op ‘Octane’ was ik al zeer lovend over de warme stem van Nick, in de ballad ‘Hereafter’ bewijst hij dat hij op dat gebied er nog op vooruitgegaan is. De rest van het album wordt gegroepeerd onder de noemer ‘As far as the mind can see’, de heren hebben dit echter niet onmiddellijk als een concept bedacht, hooguit komen er soms enkele muzikale patronen terug, meer niet. Maar opnieuw worden alle registers opengetrokken: soms een beetje jazzy, dan weer wat bombastisch, prachtige samenzang en een aantal schitterende solo’s, zowel door Ryo Okumoto op keyboards als Alan Morse op gitaar. En om de integratie van verschillende muziekstijlen in de nieuwe sound van Spock’s Beard te illustreren, citeer ik Dave Meros: ‘Well, we are a bunch of old jerks who have played a great deal of stuff since our youth. With ‘our’ style of prog there must be an approach now and then to other genres as long as the songs still sound like Spock’s Beard. Whatever we are doing, we make sure that it will sound ‘proggy’. For example there is a part on the new album with a real ‘Tower Of Power’ groove but we play it in 5/4 and the vocals have this Peter Gabriel kind of feel, so the whole thing is still interesting for prog fans even if it’s rhythm ‘n’ blues’. En inderdaad, de toevoeging van koperinstrumenten (trombone en trompet) maken de muziek nog rijker dan in het verleden. Toch blijf ik ervan overtuigd, dat de echte symfonische rocker bij een eerste beluistering nog wel wat reserves zal vertonen, maar met een beetje inspanning wordt dit voor velen wellicht één van de beste releases van 2006.
Musicians
Nick D’Virgillio: vocals, drums, guitar Dave Meros: bass Alan Morse: guitar Ryo Okumoto: keyboards
Tracklist
01. On A Perfect Day 07:47 02. Skeletons At The Feast 06:33 03. Is This Love 02:51 04. All That's Left 04:45 05. With Your Kiss 11:46 06. Sometimes They Stay, Sometimes They Go 04:31 07. The Slow Crash Landing Man 05:47 08. Wherever You Stand 05:09 09. Hereafter 05:01 As Far As The Mind Can See 10. Part 1: Dreaming In The Age Of Answers 04:49 11. Part 2: Here's A Man 03:28 12. Part 3: They Know We Know 03:18 13. Part 4: Stream Of Unconsciousness 05:23 14. Rearranged 06:07
Discography
Spock’s Beard (2006) Octane (2005) Feel Euphoria (2003) Snow (2002) V (2000) Day For Night (1999) The Kindness Of Strangers (1997) Beware Of Darkness (1996) The Light (1995)


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium