POOR GENETIC MATERIAL: Spring tidings

Cover	Release	Style
	2006	progressive rock
	Label
	http://www.quixote-music.de
	Website
	http://www.poorgeneticmaterial.de
	Contact
	-
	Playing Time	Cat. N°
	50:37	QXT CD 35
	Review by	Rating
	Claude	8/10
english	Review
Het Duitse Poor Genetic Material is met Spring Tidings toe aan het laatste deel van hun 4 seizoenen-epos, waarvan het eerste Summerland al in 2001 uitgebracht werd. De kwaliteit van hun vorige albums was nogal wisselvallig, maar toch was ik wel benieuwd of de lente hun voldoende inspiratie zou bezorgen. En het dient gezegd, het is wellicht één van hun beste releases geworden, zonder daarom revolutionair of spectaculair genoemd te kunnen worden. Alhoewel het indertijd wellicht niet onmiddellijk de bedoeling is geweest om een dergelijk project over 5 jaar op te zetten, toch heeft deze groep steeds grote ambities, in de loop van het jaar mogen we immers nog een singer-songwriter-album én een dubbelalbum verwachten. Het recept van Poor Genetic Material is eigenlijk grotendeels hetzelfde gebleven, degelijke neo-progressieve rock met heel wat ambient invloeden en soundscapes. Philip Griffits is echt wel een uitstekende zanger, hij klinkt een beetje als een kruising tussen Gary Chandler (Jadis) en Michael Sadler (Saga). Met zijn bijwijlen weemoedige maar krachtige stem heeft hij een groot aandeel in de totaalsound van de groep. ‘Three Steps back’ zet onmiddellijk de toon met een Brian Eno-actige ambient introductie, gevolgd door een luchtige gitaarsolo. ‘Blow up’ is goeie neo-prog met dat typisch en herkenbaar stemgeluid van Griffits. Maar vooral in ‘April’ is de link naar Saga vlug gelegd, zowel vocaal als instrumentaal. Tevens wordt hier ook vaak koorzang toegevoegd (à la Pallas) en is er een sterke interactie tussen keyboards (Hammond, synthesizers) en gitaar aanwezig. Watercolours is duidelijk één van de betere composities, het ambient begin, opgeluisterd door blokfluit, geeft je het gevoel van het ontwaken van de natuur op een vroege lente-morgen. Wanneer dan even later het tempo wordt opgetrokken, krijg je een progressief werkstuk met synthesizertapijten, zangkoren, de nodige tempo- en gemoedswisselingen en heel wat afwisselend gitaarwerk (van swingend naar rustig jazzy). Op ‘Tidings’ moest ik zowaar even denken aan David Bowie, wellicht door de tekst ‘I am sitting in my nutshell’, maar zelfs muzikaal hoorde ik toch gelijkenissen met Space Oddity. ‘La ville’ is het langste nummer van het album en bewijst nog eens dat Poor Genetic Material toch echte progressieve rock aflevert, bij de instrumentale passages hoor ik zowel Alan Parsons als flarden van de Zweedse progressieve school (Grand Stand en Galleon). De nieuwe drummer heeft zich overigens probleemloos in de groep geïntegreerd en klinkt zelfs beter dan zijn voorganger, zonder daarom echt zeer opvallend te zijn. ‘Spring Tidings’ is m.a.w. een waardige afsluiter van een project, dat je nu niet bepaald grensverleggend kunt noemen. Maar binnen de neo-progressieve rock heeft deze groep zeker zijn plaats, hopelijk houden ze nog wat genetisch materiaal over om op een volgend album verrassend uit de hoek te komen.
Musicians
Phil Griffiths : vocals Stefan Glomb : guitars Philipp Jaehne : keyboards Dennis Sturm : bass Dominik Steinbacher : drums
Tracklist
Three Steps Back...(2:22) Blow-Up (4:04) April (6:56) Watercolours (9:30) Tidings (6:25) La ville qui n`existait pas (10:29) Lotus-Eaters (6:57) Or Right Ahead (3:50)


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium