|
|
|
DAVID GILMOUR: On An Island |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2006-03 | progressive rock |
| Label | ||
| EMI | ||
| Website | ||
| www.davidgilmour.com | ||
| Contact | ||
| Playing Time | Cat. N° | |
| 51:44 | 0946 3 55695 2 0 | |
| Review by / Translated by | Rating | |
| Jany | 8/10 | |
| english | Review | |
|
De stem en de gitaar van Pink Floyd. Daar komt de reclamespot op neer die al geruime tijd op de radio voor of na het nieuws te horen is. Uiteraard is dat waar, maar toch vind ik die reclame misleidend. Wel is het zo dat, als je het album opzet van in het begin, je inderdaad het gevoel krijgt dat je de nieuwe Pink Floyd op staan hebt. Doch na enkele keren het album te hebben gehoord kom je met beide voeten op de grond terecht. Dit is geen Pink Floyd album maar een goede David Gilmour cd met behoorlijk wat Pink Floyd geluiden! Even door het album wandelen… “On An Island” is een typische Gilmour song maar je hoort duidelijk de invloed van Crosby & Nash. De samenzang refereert dan ook duidelijk naar een C,S,N&(Y) nummer. De solo is echter als vanouds Gilmour. Meteen hebben we het sterkste nummer gehad. Richard Wright en David Gilmour zingen samen “The Blue” dat misschien het meeste de jaren 70 sfeer van Pink Floyd benadert. “Us And Them” uit ‘Dark Side Of The Moon’ heeft hier duidelijk als blauwdruk gediend. De gitaarsolo klinkt erg scherp bij momenten. Toch vind ik het een heerlijk nummer. Let op de mondharmonica die zachtjes op de achtergrond meespeelt. Eigenaardig genoeg staat nergens vermeld wie dit instrument speelt… Wie van de beginperiode van Pink Floyd hield moet zeker naar “Take A Breath” luisteren. De slaggitaar heeft wat weg van de Syd Barrett stijl, hier en daar hoor je op de achtergrond en in de brug ook wat psychedelische geluiden, maar hoewel een zeer leuke song heeft het toch de kracht niet van bijvoorbeeld “Astronomy Domine”. De solo is echter weer lekker. “Shine On You Crazy Diamond” lag aan de basis van “Red Sky At Night” maar het nummer bloeit niet echt open. Toch vind ik de saxprestatie van David zelf erg geslaagd! De blues “This Heaven” straalt een jaren 50 sfeertje uit. Knap is de combinatie van de ‘dirty’ gitaarsound met de strings. De solo ligt net iets te ver op de achtergrond, maar is zeker geslaagd. Het instrumentale “Then I Close My Eyes” heeft iets te weinig vlees in de kuip om memorabel te zijn. Het blijft te oppervlakkig. Hier is duidelijk de sfeer van een oud Fleetwood Mac nummer te bespeuren met dito Peter Green gitaar geluiden. Spijtig dat het niet sterker uit de verf komt. Vanaf het nummer “Smile” vind ik dat het niveau van het album een deukje krijgt. Noch “Smile”, noch het orkestrale “A Pocketful Of Stones” als “Where We Start” vind ik sterk genoeg. De nummers zijn te braaf, hebben bijna geen verrassingelementen. Gelukkig zitten er nog enkele leuke solootjes in “A Pocketful Of Stones” en “Where We Start” maar dit is toch onvoldoende om, gezien het niveau dat je van een David Gilmour mag verwachten, als uitstekende nummers bestempeld te worden. Nu ben ik misschien wat ambitieus, maar ik ben er zeker van dat een andere volgorde van de songs het album in het geheel sterker had kunnen maken. Het begint nu te sterk om daarna bijna uit te gaan als een kaars. Toch blijft dit een goed album. Doordat de verwachtingen voor iemand als David Gilmour zo hoog zijn gespannen wordt het steeds moeilijker om ze te blijven inwilligen. Toch zullen vele anderen nooit dit niveau halen, vandaar de hoge quotering! |
||
|
Musicians |
||
|
Castellorizon (Gilmour) |
||
| Tracklist | ||
|
Castellorizon On An Island The Blue Take a Breath Red Sky at Night This Heaven Then I Close My Eyes Smile A Pocketful of Stones Where We Start |
||
| Discography | ||
|
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |