MIKE FLORIO – Arisen

Cover	Release	Style
	2006	Symphonic Rock
	Label
	independent
	Website
	http://www.massdream.com
	Contact

	Playing Time	Cat. N°
	42:15
	Review by	Rating
	Daniëlla	7/10
english	Review
Dit is het 1ste soloalbum van Mike Florio, die na jaren frustratie bij het vinden (en onderhouden) van dé geschikte band, besloot om zelf de productie in handen te nemen, teneinde zo een juiste weergave van z‘n muziek te bekomen. “Bells for 1827” (opgevat als een ode aan de componist Beethoven en zijn tijdperk) opent indrukwekkend met Mike aan de keyboards. Na enkele mooie, zweverige, minuten kompleet met klokkengelui, gaat hij over naar een meer up-tempo ritme dat goed in het gehoor ligt. Mike bezingt de oude meesters en vraagt zich af of er eigenlijk nog wel naar geluisterd wordt. Jammer genoeg is zijn stem niet even overtuigend als de muziek van deze mooie, vlotte song waarin de verschillende instrumenten prachtig op elkaar inspelen. “Binary World” heeft een krachtige intro die ’n beetje aan Van Halen doet denken (net als de rest van de song trouwens), me dunkt is Mike Florio meer door de broertjes geïnspireerd dan hij zelf weet… Goeie, stevige gitaarlijnen dus, afgewisseld met de juiste toetsen, baspartijen en de juiste drums. Zelfs de samenzang is niet echt storend. Ook “Fractured” start erg mooi aan het keyboard, tintelend en fris. Mike’s stem klinkt beter in deze song over het opgroeien van kinderen en daarbij de valkuilen trachten te mijden. Weer ‘n vlot samenspel tussen keyboards en gitaren met ‘n kort maar krachtig einde. Het daaropvolgende ”Pretending” heeft een zachte, melodieuze start met mooie zang, dit is een song waarmee Mike zijn talent aan de toetsen toont, zeker in de helft van de 2de minuut begint hij erg sprankelend te spelen, dan valt de gitaar in en later de bas en de drums. Op het einde boet het nummer wat van z’n kracht in en sterft een rustige dood. In het up-tempo “Media Ride” vormt Mike een aanklacht tegen de verwoestende effecten van de media. Leuke samenzang, vlot gitaarspel, goeie inval van de keyboards maar de stem van Mike mist toch wat aan kracht vind ik. In “Paradise of Stone” doet de (redelijk irritant overkomende) stem van Mike Florio, me soms wat denken aan Brian May in mindere momenten, beetje zeurderige song, de pogingen om het geheel in verschillende fragmenten op te splitsen lukken niet echt. Dit is meer ‘n warboeltje dan een vlot geheel. Rond de 5de minuut klinkt het iets beter met een goeie gitaarlijn maar het einde wordt vooral gedomineerd door de niet-zo-geweldige stem van Florio… Het laatste nummer “Violent Moods” kent een goede start met Mike waar hij prima in is: de toetsen! Deze song over het gevaar van geweld, is iets krachtiger gezongen. Veel keyboards maar rond de 4e minuut horen we toch meer van de gitaren en drums. Halverwege het einde verandert de song en krijgen we ‘n mooi samenspel van alle instrumenten om in de laatste minuut weer vooral naar de stem van Mike te gaan en met keyboards te eindigen. Eindconclusie: als je van symfonische rock houdt zul je hier zeker enkele mooie momenten op ontdekken maar wat de zang betreft: aan de stem van Mike Florio kan best nog wat bijgeschaafd worden, het is een stem waar je, volgens mij, van houdt of niet…
Musicians
Mike Florio: keyboards & vocals Bill Thomas: guitars Dave Bailey: bass Steve Golden: drums
Tracklist
Bells for 1827 (7:24) Binary World (5:55) Fractured (4:38) Pretending (4:33) Media Ride (3:38) Paradise Of Stone (9:09) Violent Moods (6:85)


Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium