Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

ERIC MANTEL: The Unstruck Melody

Release

Style

ericmantel@sbcglobal.net  swilsonfx@hotmail.com

Eric Mantel maakte met deze CD behoorlijk indruk op me. Telkens ik ernaar luisterde ontdekte ik wat nieuws en wist dat het niet simpel zou zijn dit in woorden te formuleren. Het album vormt als het ware een muzikale reis doorheen zijn carrière, en die is op z’n minst indrukwekkend te noemen. Van zijn broer Jon leert hij gitaar spelen, waarna hij ook zang en piano leert. Tot 1989 speelt Eric in verschillende groepen, en neemt lessen in de “Berklee School of Music”, waar hij in contact komt met grootheden zoals Pat Metheny, Wes Montgomery, Al DiMeola, Steve Morse en Ted Greene. In 1990 komt The Eric Mantel Trio in de aandacht, dat wereldwijd lovende kritieken krijgt voor hun LP “The politics of experience”. Daaruit volgen enkele artikels van Mike Varney in Guitar world magazine.  In de jaren 90 werk hij aan vele projecten in allerlei verschillende stijlen, met bekende muzikanten zoals violist David Ragsdale (Kansas) e.a. Naast zanger/componist/muzikant groeit hij ook uit tot entertainer & leraar.

Met zo’n palmares is het niet verwonderlijk dat een parel van een CD wordt afgeleverd. Mantel weerspiegelt op dit album een enorme diversiteit aan invloeden, met als hoofdingrediënten jazz, pop, rock, fusion, maar eveneens klassieke stukken, ballads, funk en country. “The unstruck melody” opent met een sample, waarin een radio te horen is die voortdurend van post wijzigt en je de vele stijlen laat horen die Eric beheerst. Dit wordt gevolgd door hardrock met “Tribute” in ware Vaï, Satriani & Morse stijl. Jazzy pop met “The simple thing”, “The real you” die er met swing op los rockt en overgaat naar een door jazz beïnvloed stuk “Tai chi”. Dat Eric ook het mainstream pop-werk niet schuwt, bewijst hij met “Shine on”, “Merry go round” en “Gloria”, die allen toegankelijk zijn voor menig radiostation. In “Under a different light” maakt hij ook gebruik van de gitaar synthesizer voor een jazzy melodie. Een ballad vinden we dan weer terug met “Why so lonely”, die naar mijn mening wat platjes klinkt, gevolgd door “Exit 10” die er in rock/fusion instrumentaal vandoor scheurt. “Intermission” is dan weer oosters getint. Ook het klassieke akoestische werk vindt zijn deel in “Affectionally yours”, wat prachtig en zeer zuiver gespeeld wordt. “There are no words” vormt in Jazz/fusion de brug naar het rockende solowerk in “Wings of fire”, waarin de funky ondertoon zit die ook in “Only want your love” te horen is. Paula Mantel (Eric’s zus) mag de vocale intro brengen voor de pop ballad “True home”. Wat nog ontbrak op dit album is country, en dat krijg je door middel van het snelle “Finger pickin’ country”, waarna “The unstruck melody (reprise)” volgt. Dit is geen herhaling van het eerste deel maar zou als vervolg op het intro nummer kunnen gezien worden. Het is echter nog niet afgelopen. “Don’t let the day go by” is een rock ballad, en jammer genoeg is ook deze aan de melige kant. Het extraatje “Everybody wants to go to heaven but nobody wants to die” is dan het laatste nummer, dat weer in radio-stijl de CD afsluit.

Dit album is deels instrumentaal en deels gezongen, maar ook vocaal toont Mantel zich op deze schijf van zijn beste kant. Niet enkel als gitarist blinkt Mantel uit op deze cd, maar ook de klankkleur en de totale productie is van dermate kwaliteit, dat alles goed geaccentueerd klinkt en geen detail verloren gaat. Met over de 40 endorser-contracten op zak, lijkt Eric Mantel een robot, die eens aan het spelen, zoveel energie teweegbrengt dat er een vuurbal zou kunnen ontstaan. Het opschrift ‘Let the musical journey begin’ naast een soort Indische meditatietekening is dan ook niet misplaatst op de inlay van de CD. De muziek had op mij ook een rustgevend, ontspannende en spirituele werking. Eric Mantel kan met recht en rede ‘Chicago’s Best Kept Secret’ genoemd worden, en is mijns inziens één van de meest veelzijdige gitaristen die er op deze aardkloot ronddwaalt!

Aanraders: “Tribute” – “The real you” – “Exit 10” – “Affectionally yours” – “There are no words” – Wings of fire” – “Finger pickin’ country”.

Musicians

The Unstruck Melody (3:10)
Tribute (4:40)
The Simple Things (6:37)
The Real You (3:59)
Tai Chi (5 :31)
Shine On (3 :50)
Under A Different Lite (4:14)
Merry Go Round (4:11)
Why So Lonely (4:06)
Exit 10 (3:43)
Intermission (0:45)
Gloria (3:50)
Affectionately Yours (3:50)
There Are No Words (3:56)
Wings of Fire (4:35)
Only Want Your Love (3:35)
True Home (4:07)
Finger Pickin' Country (2:17)
The Unstruck Melody (Reprise) (1:20)
Don't Let the Day Go By (5:14)
Everybody wants to go to heaven but nobody wants to die (1:11)

NRG – EP (1978)
Dark horse – EP (1981)
Spice – EP (1982)
Montage (1983)
Surrender – EP (1987)
The escape – EP (1989)
The politics of experience (1990)
The streetville recording sessions – EP (1992)
A time to remember (1995)
Guitars at an exhibition - volume 1 (2000)
Guitars at an exhibition – volume 2 (2004)
The Unstruck Melody (2006)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 07 april 2006 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.