Release

Style

Op 'Czar of steel' mag gewezen Dream Theater-maat John Petrucci de sterren van de hemel spelen in een schitterend fusion-nummer, waarin gitaar en keyboards soms simultaan, soms afwisselend tegen elkaar op soleren, vaak is het onderscheid tussen beide instrumenten amper te horen. Neem daarbij een technisch verfijnde drumsolo en de indrukwekkende funky baslijnen en de toon is onmiddellijk gezet. Man with no Name bevat stevige hard rock à la Black Sabbath met Zak Wylde als Ozzie stand in, de keyboards voegen een Dream Theater-touch toe, afgewisseld met een rustige symfonische passage. Dit is een ongelooflijk dynamisch nummer met ijzingwekkende solo's, één van de hoogtepunten vn het album.

Dit is dan wel een solo-album van een keyboard-speler, maar zoals gezegd hebben de drummers toch een belangrijke rol in de totaalsound, zowel wat betreft de songwriting als hun fenomenale techniek. Luister maar eens naar Phantom Shuffle, pure jazz fusion met heel wat blazers, blijkbaar gaat Sherinian zelf meer solo dan op vorige albums. Wat een contrast met Been her before, een rustig instrumentaal 'ambient' track, vergelijkingen met de betere Jan Akkerman zijn niet uit de lucht. Het titelnummer van het album levert dreigende progressieve metal met twee gitaarvirtuozen (Wylde & Malmsteen), een beetje in de stijl van Symphony X maar met toch weer een rustige passage, die het midden houdt tussen Kayak en Karmakanic.

On the moon is opnieuw een ambient, zelfs easy listening nummer, het begin lijkt wel op een relaxatiecd, maar de prachtig gespeelde saxofoon (Candy Dulfer-like) maakt het nummer zeer intens tot zelfs romantisch, ongelooflijk dit te vinden op een 'progmetal-cd', dit illustreert ten volle de veelzijdigheid van Sherinian, die overigens nog een leuke jazzy piano-solo ten beste geeft.  The Monsoon is terug progmetal, Dream Theater meets Satriani.

Het korte 'Prelude to Battle' bevat heel wat Oosterse klanken, een weerspiegeling van de Armeense roots van de artiest. Viking Massacre is op het lijf geschreven van Yngwie Malmsteen, symfonische progmetal à la Rhapsody met toch een ietwat vreemde eend in de bijt onder de vorm van een retro Hammond-solo.

Het album eindigt met een cover van de megahit van de jaren 70 In the summertime van Mungo Jerry, gezongen door Billy Idol en bijgestaan door Slash. Alhoewel dit nummer ook op single verschijnt, bevat het volgens mij te weinig vernieuwende elementen, het leuke gitaarsolootje van Slash even terzijde gelaten. Voor mij hoefde dit niet echt. Gelukkig bevat dit album zoveel muzikaal genot, dat ik er dat laatste nummer maar bijneem.

Derek Sherinian lijkt met elk solo-album beter te worden, waar dit gaat eindigen weet ik niet, maar klagen doe ik in geen geval. Klasse!

Musicians

Special Guests:
Billy Idol (Vocals)
Slash (Guitar)

Planet X (1999)

Inertia (2001)

Black Utopia (2003)

Mythology (2004)

Blood of the snake (2006)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 30 juli 2006 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.