|
Degelijke progressieve rock zonder lead-gitaar is geen evidente
zaak, maar de Zweedse jongens van Violent Silence slagen er
wonderwel in. Toch zou toevoeging van wat gitaar in de toekomst te
overwegen zijn. De groep werd opgericht door drummer Johan Hedman en
keyboard-speler Hannes Ljunghall in 1999, in 2003 brachten ze hun
debuutalbum uit op het label Record Heaven. De respons was jammer
genoeg niet bijzonder groot, dit zou wel eens kunnen veranderen met
het album ‘Kinetic’. Het album staat bol van complexe arrangementen,
afgewisseld met melodieuze passages, het technisch kunnen van de
muzikanten staat niet ter discussie, vooral de drummer geeft een
weergaloze prestatie weg, in die optiek kan je het ook wel eens
vergelijken met Anglagard.
Het elektronische en ambient klinkende Morning Star zet de
luisteraar alvast op het verkeerde been, alhoewel er toch al een
eerste referentiepunt aan UK kan vastgeknoopt worden. Maar bij de
eerste noten van de titeltrack komt tegelijk de complexiteit en een
agressieve speelstijl naar boven, een link met King Crimson is dan
ook zo gelegd, maar dan wel zonder gitaren. Zowel vocaal als in de
symfonische passages komt echter de seventies-touch van de supergoep
UK sterk naar boven. Maar de klemtoon ligt natuurlijk meer op de
keybaords, die in grote mate de sound van de groep bepalen, zonder
daarom teveel de nadruk op wervelende solo’s te leggen. De kracht
van de muziek ligt vooral in de complexiteit van de arrangementen,
de virtuositeit van de drummer speelt daarin ook een belangrijke
rol. ‘Sky Burial’ vormt een rustpunt op het album, een atmosferische
spacey track met uitstekende synthesizer-partijen, de beide
keyboards-spelers zetten een volledig eigen sound neer, die niet
echt aan neo-prog doet denken. Het korte up-tempo Subzero klinkt
heel melodieus en zou wellicht in de jaren 70 het wellicht tot in de
betere charts gehaald hebben. De langste track ‘Quiet Stalker’ bevat
zowat alles wat atmosferische art rock dezer dagen te bieden heeft,
de perfecte mix tussen melodie en complexiteit. De zanger heeft een
zeer aangename stem, een beetje in het verlengde van de collega’s
bij Progress Records (Liquid Scarlet, Magic Pie, Brother Ape).
Kortom, opnieuw een verrassend en hoogstaand album uit Zweden, we
beginnen het stilaan gewoon te worden. Een aanrader voor al wie niet
noodzakelijk gitaren op de voorgrond wil horen. Progressieve rock
met ballen!
|