|
|
|
VAN DER GRAAF GENERATOR: Present |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2005 | progressive rock |
| Label | ||
| EMI / Virgin Records / Charisma | ||
| Website | ||
| www.vandergraafgenerator.co.uk | ||
| Contact | ||
| Phil@VanderGraafGenerator.co.uk | ||
| Playing Time | Cat. N° | |
| (1) 37:34 - (2) 65:26 | CDVD 2999 | |
| Review by | Rating | |
| Christoph | 9/10 | |
| english | Review | |
|
De toekomst zal uitwijzen welke reünie van Engelse progveteranen belangrijker is: het concert van Pink Floyd op Live 8, of het nieuw leven ingeblazen Van Der Graaf Generator. Ik zet mijn geld in op het tweede, want VDGG heeft zichzelf heruitgevonden met het verbluffende comebackalbum “Present”. 27 jaar na de initiële ontbinding neemt de klassieke line-up van deze legendarische band de draad weer op, alsof ze nooit weggeweest zijn. Nu beseffen we dat we ze vreselijk gemist hebben. Natuurlijk slaagde het uitgebreide solorepertoire van Peter Hammill er intussen in onze aandacht vast te houden. Maar zijn declamerende stem mengt zich zo goed met de dreigende riffs van blazer David Jackson en Hugh Bantons heerlijk gemene orgelspel. De eerste schijf neemt een sterke vlucht met zulke naar de strot grijpende songs als “Every Bloody Emperor”, waarin Hammill wild tekeergaat tegen de politieke machten, en “Boleas Panic” met zijn angstaanjagend mooie saxmelodie. Meer desoriënterende, bij de jazz aanleunende artrock is vanzelfsprekend op “Nutter Alert” en “Abandon Ship!”. “In Babelsberg” schotelt ons VDGG extravaganza voor, met schurende gitaren en sax, terwijl Banton en Guy Evans ondersteunen met stuwende bas en drums. De eerste schijf kent een vredig einde in het achteroverleunende “On The Beach”, dat haast klinkt als een nieuw afscheid. Laten we hopen dat ik me vergis. Ik ben altijd gereserveerd als het op improvisaties aankomt, en zal de tweede schijf van “Present” dus niet gemakkelijk opleggen Maar toegegeven, VDGG weet hoe ze hier een opwindende show moet brengen: ze demonstreert ruim een uur hoe je een opnamestudio in de fik steekt. Op “Present” is het karakteristieke VDGG-geluid intact gebleven. Zoals King Crimson vertoefde VDGG altijd ‘on the dark side of prog’ en aan de meest avontuurlijke kant van de muziek. Vandaag klinken ze nog even compromisloos als vroeger. Echt, het is goed dat ze terugzijn. |
||
|
Musicians |
||
|
Hugh
Banton: Organ, Bass Guitar |
||
| Tracklist | ||
|
CD One: Songs |
||
| Discography | ||
|
The Aerosol Grey Machine (1968) |
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |