|
|
|
Pete Townshend: Anthology |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2005 | - |
| Label | ||
| Revisited Records / Inside Out | ||
| Website | ||
| Contact | ||
| Playing Time | Cat. N° | |
|
REV 024 SPV 089-304292 DCD |
||
| Review by | Rating | |
| Claude | 7,5/10 | |
| english | Review | |
|
Het moet geen sinecure zijn om een
solocarrière op te bouwen tijdens en na een leven in één van de
legendarische en meest succesvolle rock bands van de seventies. Toch
heeft Pete Townsend over een periode van bijna 30 jaar negen
solo-albums uitgebracht. In tegenstelling tot vele andere giaristen
staat bij Townsend niet ‘de gitaar’ centraal in zijn solowerk, het
lijkt erop dat hij ruimte zocht voor zijn introverte, meer
persoonlijk getinte nummers. Uiteraard had The Who zelf een totaal
ander imago, vooral door het turbulente leven van de groepsleden,
niet in het minst van de dramatisch overleden drummer Keith Moon. Inside Out heeft met deze Anthology van de Revisited-serie een overzicht willen brengen van de andere Pete Townsend en is daar wonderwel in geslaagd. Alleen kan men zich natuurlijk de vraag stellen of iedereen hier zit op te wachten, de vergelijking met de topgroep van weleer zal altijd gemaakt worden en echte pareltjes als … zijn op dit album niet echt te vinden. Goeie rock-songs, heel zeker, met hier en daar een uitschieter. Aan de andere kant dient toch te worden gezegd dat Townsend toch heel wat meer variatie brengt, gaande van mainstream rock, wereldmuziek, jazz, blues, pop en zelfs een beetje prog. Op Anthology was geen plaats voor de albums, opgedragen aan de Indiase goeroe Meher Baba (misschien gelukkig maar), ook de zogenaamde Scoop-albums werden overgeslagen. Daarentegen zijn vooral nummers van White City opgenomen, maar ook zijn samenwerking met Ronnie Lane (ex-Faces) Rough Mix heeft een aanzienlijke bijdrage. De eerste cd start heel veelbelovend met een stevige rocker, waarin zelfs wat progressieve elementen te vinden zijn door de tegenritmes, die wat doen denken aan die typische stijl van Gentle Giant. Ook ‘I am afraid’ uit Psychoderelict klinkt behoorlijk symfonisch, wat nu niet onmiddellijk betekent dat dit een progalbum is, maar het illustreert toch de veelzijdigheid van Pete. Uiteraard zijn er ook enkele typische Who-tracks te horen, zoals bijvoorbeeld ‘A little is enough’, dat zo lijkt weggeplukt uit Quadrophenia. ‘Keep on working’ en ‘Pure and easy’ zouden eveneens kunnen deel uitmaken van een rock-opera. Af en toe zijn er ook vrouwelijke vocalen te horen, zoals de ‘negro spiritual’-like ‘All shall be well’. Bij de bekendere nummers hoort zeker ‘Let my love open the door’, een bescheiden hit en tevens gebruikt als muziekscore in een film. Eén van de betere nummers is zeker ‘Face the face’, een vreemde opzwepende song met blues en jazz-invloeden en opgeluisterd met heel wat blazers. Daarnaast zijn er ook heel wat vrijblijvende nummers, waardoor je het gevoel krijgt dat deze ‘Anthology’ eigenlijk beter over slechts één cd zou gespreid zijn. Dit zou de score een stuk hoger gebracht hebben. Revisited Records is van plan om alle albums van Pete te remasteren, voor mij springen alvast White City, Psychoderelict en Rough Mix eruit. Dit album is uitgebracht met een zeer verzorgd en uitgebreid booklet met veel foto’s, in ieder geval een leuk hebbeding voor de verzamelaars. |
||
|
Musicians |
||
| Tracklist | ||
|
CD 1
CD 2
|
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |