MIKE TERRANA: Man of the world

Cover	Release	Style
	2005	fusion
	Label
	Lion Music
	Website
	www.terrana.com/
	Contact

	Playing Time	Cat. N°
	57'58"	LMC120
	Review by	Rating
	Claude	8/10
english	Review
De drummers laten de laatste tijd van zich horen, eerst door enkele ophefmakende ontslagen zoals Zoltan Csorz bij TFK en na de recente cd van Terry Bozzio krijgen we nu de tweede solo-cd van Mike Terrana voor de kiezen geschoven. Terrana heeft intussen ook al een gans drumleven achter zich (Axel Rudi Pell, Tony Macalpine, Yngwie Malmsteen, …), hij beweegt zich vooral in heavy metal middens, maar met dit schijfje bewandelt hij toch andere muzikale paden. ‘Man of the World’ (tja, dat is hij wel een beetje) balanceert tussen progressieve rock, fusion en jazz, niet in het minst door de keuze van de muzikanten. Het is, op één uitzondering na, een instrumentale cd geworden, waarin deze superdrummer wil bewijzen, dat hij van alle markten thuis is, niet alleen door de verscheidenheid aan muziekstijlen, maar je wordt ook meegenomen op een reis doorheen verschillende continenten. ‘The Omen’ begint bijvoorbeeld met oosterse klanken, maar gaat al snel over in fusion met veel breaks en tegenritmes à la Chick Corea. ‘Native Tongue’ laat enkele leuke gitaarsolo’s horen (Vai, Holdwsworth) en doet me trouwens een beetje denken aan die typische fusion van een Sphere3. Bijwijlen gaat het er ook zeer funky aan toe, op Easy Does it hoor je een ‘slappy’ bas, het nummer is een kruising tussen George Benson en The Crusaders. Met de latino-ritmes Revenge of the Cachaca komen we terug op een ander continent, toch een beetje verbazend van een muzikant, die zich vaak in metal-middens ophoudt. Algemeen kan je stellen dat drums en bas een belangrijke rol spelen op deze cd, toch is het leuk om bijvoorbeeld in Spin Drifter de gitaarsolo’s op een achtergrond van Hammond-orgel te horen, de drumpartijen van Terrana zijn hier indrukwekkend. Pathetique, een sonate van Beethoven, is hier wel een vreemde eend in de bijt, een klassiek stukje op piano, leuk gespeeld maar niet echt passend voor deze cd. Het tweede deel van de cd bevat enkele live performances, de kwaliteit van de opname kon eigenlijk wel iets beter, maar muzikaal is het fusion van een hoog niveau. Het laatste nummer is een drumsolo van het concert in Tokyo in 2002, behoorlijk indrukwekkend (vooral het voetenwerk) voor would-be drummers, en leuk is ook het Frank Sinatra intermezzo (Terrana blijkt zowaar ook te kunnen zingen op ‘Fly me to the moon’). Dit is een gevarieerde cd geworden, misschien niet onmiddellijk de meest originele, maar zeer degelijk gespeeld. Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor zijn werk bij Artension, maar liefhebbers van fusion zullen hier zeker een kluif aan hebben.
Musicians
Mike Terrana : drums Cyril Achard : guitar Voctor Smolski : guitar Kevin Chown : bass Ferdy Doernberg : keyboards
Tracklist
The Omen (4:10) Native Tongue (6:21) Easy Does It (5:07) Revenge Of The Cachaca (3:45) Spin Drifter (6:20) Sonata - #9 Pathetique / Beethoven (2:28) One For The Road (5:02) Five Alive (4;01) Jungle Alley (3:23) Sorcery (6:20) Drum Solo / Tokyo Japan 2002 (11:13)


Prog-Nose vzw - Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium