Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

SALEM HILL: Mimi’s Magic Moment

Release

Style

Vroeger dacht ik dat in behoorlijk wat wist over symfonische en progressieve rock. Ik weet nu wel beter. Sinds ik begonnen ben met recensies schrijven voor Prog-nose, heb ik zo’n geweldige hoeveelheid prachtige nieuwe muziek leren kennen, dat het moeilijk voor te stellen is dat ik daar voorheen zonder kon leven. Salem Hill is zo’n groep die aan mijn aandacht was ontsnapt. Ze bestaan al sinds 1991, en ik had wel over hen gehoord, maar ik heb de band nu pas echt ontdekt met hun 7^de studio-album “Mimi’s Magic Moment’. En wat een aangename kennismaking is dit…

De muziek van Salem Hill’s zit diep geworteld in de Amerikaanse traditie van bands als Kansas en Happy The Man, met een genereuze knipoog naar klassieke Britse groepen als Genesis en Yes. In tegenstelling tot hun voorgaande cd’s is ‘Mimi’s Magic Moment’ geen conceptplaat. De band koos ervoor om te proberen verhalen te vertellen binnen de beperkingen van op zichzelf staande nummers. Dat resulteert in een album met vier lange, epische tracks die elke fan van kwaliteitsprog zullen aanspreken.

‘The Joy Gem’ is exact wat de titel weergeeft: een juweeltje. De perfecte mix tussen Kansas en Spock’s Beard, en natuurlijk maken de gastoptredens van ex-Kansas vioolspeler David Ragsdale en Neal Morse de gelijkenissen nog groter.

Met z’n 7’14” is ‘All Fall Down’ het kortste nummer op de plaat. Het begint als een akoestisch gedreven song, met een knappe melodie en briljante harmonieën. Ongeveer halfweg verandert het tempo en begint een imponerend exotisch instumentaal stukje waar een Spock’s Beard trots op zou zijn (luister ook eens naar die knappe dwarsfluit van gast Jeff Eacho).

David Ragsdale verschijnt opnieuw op ‘Stolen By Ghosts’, weer een nummer dat het hele Salem Hill spectrum afgaat -  van bombastische Kansas-achtige melodieën tot ingetogen en breekbare pianostukjes. Vooral de emotionele zang is hier echt wel imponerend. Het hypnotische stukje dat begint op ongeveer 18’ is van het meest aangrijpende dat ik dit jaar al gehoord heb.

Fred Schendel van Glass Hammer speelt een knappe pianosolo op ‘The Future Me’. Met z’n complexe structuur, grillige grooves, jazzy stukjes en de algemeen ‘jammy’ indruk dat het geeft, is dit nummer waarschijnlijk het minst toegankelijke van de vier, maar het is allerminst minder bevredigend. Het aanslepende einde is bijzonder knap, met een sterke vocale prestatie van gaste Alyssa Hendrix.

Het nieuwe album van Salem Hill is een waar ‘magic moment’ en alweer een mededinger voor de ‘best of 2005’-lijst van iedere progrock-fan.

Musicians

Salem Hill (1992)
Salem Hill II / Different Worlds (1994)
Catatonia (1997)
The Robbery Of Murder (1998)
Not Everybody’s Gold (2000)
Puppet Show (2003 – live)
Be (2003)
Mimi’s Magic Moment (2005)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 26 november 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.