|
|
|
MANNING: One Small Step… |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2005 | Progressive rock |
| Label | ||
| Progrock Records | ||
| Website | ||
| Guy Manning | ||
| Contact | ||
| - | ||
|
Playing Time |
Cat. N° |
|
|
57:43 |
PRR139 |
|
|
Review by |
Rating |
|
| Edwin | 9/10 | |
| english | Review | |
|
Met de regelmaat van de klok heeft Guy Manning elk jaar sinds ‘Tall Stories For Small Children’ (1999) een soloplaat afgeleverd. ‘One Small Step…’ is de meest recente toevoeging aan zijn discografie, en het is een zeer sterke plaat geworden. Dit album is een solo-album in de ware betekenis van het woord. Guy Manning schreef, produceerde, zong en speelde bijna alles zelf, met enkel de hulp van een paar gastmuzikanten om de sound wat aan te vullen. Het is niet eenvoudig Mannings muziek te beschrijven – hij mixt elementen van singer/songwriters, folk, country, symfo & prog rock en kwaliteitspop tot een heel eigen stijl. De beste vergelijking zou nog Jethro Tull zijn, niet in het minst omdat Mannings stem nogal veel op die van Ian Anderson lijkt, en omdat er ook een dwarsfluit wordt gebruikt (gespeeld door IQ’s Martin Orford). Maar een Tull-kopie wordt het nooit - daarvoor is deze plaat veel te gevarieerd. ‘In Swingtime’ is een akoestisch aangedreven nummer, met mooie orkestratie en een knappe saxofoonsolo die wat aan Gerry Rafferty (‘Baker Street’) doet denken. ‘Night Voices’, waarin Manning zeer overtuigend als verhalenverteller naar voren treedt, is waarschijnlijk mijn favoriet op het album, en kan best vergeleken worden met de jonge Chris de Burgh; dit is een schitterend nummer met een meeslepend refrein dat in mijn hoofd blijft rondtollen. Ook ‘No Hiding Place’ is erg avontuurlijk – er gebeurt heel wat, waardoor er geen kans is dat je je zult gaan vervelen. En dan is het titelnummer, waarop Manning al zijn kunnen etaleert: dit is een 8-delige, ruim 30-minuten durende epic waarin je vleugjes kunt ontwaren van Tull, Pink Floyd, Moody Blues, Spock’s Beard, Cat Stevens, R.E.M.,… noem maar op. Echt knap. Het enige nummer dat een beetje minder interessant is, is ‘The Mexico Line’. Een bijzonder knap album, met een zeer herkenbare sound en intelligente teksten. Zonder twijfel één van de hoogtepunten van 2005. |
||
|
Musicians |
||
|
Guy Manning: Vocals, keyboards, acoustic 6 &
12 string & classical guitars, mandolins, electric guitar, bass, drums &
percussion, kitchen sink Laura Fowles: Saxophones and vocals Gareth Harwood: Electric lead guitars Ian Fairbairn: Fiddle Rick Ashton: Additional bass & backing vocals Martin Orford: Flute |
||
| Tracklist | ||
|
In Swingtime Night Voices No Hiding Place The Mexico Line One Small Step (Parts I-VIII): - Star Gazing - For Example… - At The End Of My Rope - Man Of God - A Blink Of The Eye - God Of Man - Black And Blue - Upon Returning |
||
| Discography | ||
|
Tall Stories For Small
Children (1999) The Cure (2000) Cascade (2001) The Ragged Curtain (2002) The View From My Window (2003) A Matter Of Life And Death (2004) One Small Step… (2005) |
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |