Prog-Nose vzw - Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

MAGELLAN: Symphony For A Misanthrope

Release

Style

De gebroeders Gardner slaan weer toe! Hun tweede album voor InsideOut is een schot in de roos. Echte, onvervalste progressieve rock zoals weinig groepen het tegenwoordig nog brengen. Het is pas hun zesde album gedurende hun 15 jarig bestaan, maar de frequentie van album-uitgaven gaat in stijgende lijn, nu Trent zijn vele zij-projecten langs de kant gezet heeft, of dat veronderstel ik tenminste, want hij werkt blijkbaar nog samen met James Labrie, Steve Walsh en Tony Levin.

De plaat start met een ideale concertopener. Een waar symfonische ouverture, perfect om de juiste spanning op te bouwen terwijl de muzikanten hun positie innemen op het donkere podium terwijl rook tussen hen uit geblazen wordt. Na drie minuten van deze spetterende opener, wordt het echte startschot gegeven met “Why Water Weeds?”, een progressief rock nummer met veel variatie en ook enkele rustige momenten, die ik tevergeefs zocht op het vorig album. Je moet even wennen aan de stem van Trent en vooral aan zijn zangstijl met zijn ongewone zanglijnen, maar dat is juist wat die extra originaliteit toevoegt aan de muziek van Magellan. Het volgend nummer, “Wisdom”, is zelfs een ballad van hoog genietbaar niveau.

“Cranium Reef Suite”, een episch nummer van 18 minuten, toont wat echte progessieve muziek allemaal moet bevatten, complexe ritmes en verschillende thema’s, zoals we gewoon zijn van Magellan, maar dit nummer is toch iets te lang om mijn aandacht vast te houden tot het einde. Misschien heeft het nog wat tijd nodig om zich te profileren.

Net als op het vorige album, “Impossible Figures”, speelt Stephen Imbler een klassiek stuk op de piano, een kort nummertje, dat niet echt met de rest past maar dat een welgekomen rustpunt levert in deze oase van complexe progressieve rock.

“Doctor Concoctor”, het hardste nummer van de CD, is een erg ‘catchy’ kort nummer, dat zelfs progressieve rockfans van het eerste uur, die de hardere muziek niet in hun hart dragen,  niet onberoerd kan laten. Het album eindigt met nog een echt progressief, complex nummer, met veel keyboards, die veelvuldig aanwezig waren op dit album. Vooral de ritmische Hammond op de achtergrond geeft dit nummer een extra ‘drive’.

De muziek op dit album is donkerder dan wat we gewoon zijn van Magellan, maar de echte duisternis schuilt in de teksten. Een paar voorbeelden: “Why Water Weeds”, ‘het beeld van een God die zo’n afkeer kreegt van de mensen dat hij de aarde omhoog gooide als een basketbal, hoog in de lucht, om die te zien vallen alleen maar omdat hij er genoeg van had’. En de melodieuze ballad gaat over “wisdom”, ‘wat men wijsheid noemt in onze wereld is dikwijls niet meer dan nutteloze informatie’

Ik hield niet echt van “Impossible Figures”, maar deze “Symphony for a Misanthrope’ is mijn favoriete Magellan album tot hiertoe en het verdient een plaats tussen de betere echte progressieve rock albums van dit jaar.

Musicians

Trent Gardner: vocals, keyboards
Wayne Gardner: guitar, bass, vocals
Guest Musicians
Robert Berry: drums, guitar on track 2
Joe Franco: Drums on track 4 and 7
Stephen Imbler: piano on track 5
Steve Walsh & Dave Mansion: keyboards on track 1

Symphonette (2’51”)
Why Water Weeds? (8’31”)
Wisdom (4’24”)
Cranium Reef Suite (18’05”)
Pianissimo intermission (2’08”)
Doctor Concoctor (4’13”)
Every Bullet Needs Blood (6’42”)

Hour of Restoration (1991)
Impending Ascension (1994)
Test of Wills (1997)
Hundred Years Flood (2002)
Impossible Figures (2003)
Symphony for a Misanthrope (2005)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 12 juni 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.