Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

Liquid Scarlet: II

Release

Style

Vorig jaar wisten de Zweedse jongens van Liquid Scarlet ons te verrassen met een uitstekend debuutalbum. Nochtans maken ze al muziek sedert 1996, maar de bal is pas echt aan het rollen gegaan, toen ze gecontacteerd werden door Progress Records. Hun tweede album (toepasselijk maar weinig origineel II genoemd) gaat op hetzelfde elan verder, namelijk een zeer intense mix van progressieve rock, art rock, jazz rock en ambient muziek, ondergedompeld in een sfeer van melancholie, typerend voor vele bands uit het Hoge Noorden. Hun vorig album werd door vele websites geprezen, en toch verschenen ze slechts sporadisch in de eindejaarslijstjes. En misschien zal het met dit nieuwe album dezelfde weg opgaan, want opnieuw gaat het hier om een uistekend muziekstuk, maar toch vrij complex en bij momenten minder toegankelijk. Alhoewel er nog steeds enkele epische songs van rond de 10 minuten op het album staan, halen de kortere songs toch de bovenhand. En de invloeden van de seventies, die ook op het eerste album volop aanwezig waren, worden nu steevast afgewisseld met alternatieve of indie rock invloeden, vergelijkingen met Radiohead en Björk zijn dan ook voor de hand liggend. Maar het dient gezegd, niettegenstaande je onvermijdelijk probeert te vergelijken met bestaande groepen, slagen deze jongens erin om een volledig eigen sound neer te zetten, dat alleen verdient respect!

Het album opent heel rustig met enkele eenvoudige piano-akkoorden, waarop Markus Fagervall de teksten gewoon citeert. Stilaan vallen drums, gitaar en basgitaar in, wordt de zang meerstemming, gaat het volume crescendo om te eindigen in een absolute muzikale climax, een opener die kan tellen. De vorige cd bevatte ook al referenties naar Anglagard, Andekdoten en Landberk, en dat is hier niet anders. De dreigende gitaren van 'The carafe' luiden een nogal prettig chaotisch begin in, maar na enkele minuten (en zelfs enkele Yes-getinte gitaarklanken) neemt de song een totaal andere, meer jazzy wending. De zang wordt wat rauwer en gaat vaak synchroon met de leadgitaar. 'The marriage og Maria Braun' is een rustige ballad met een jazzy ondertoon en uitstekende samenzang, in die hoedanigheid moet ik trouwens ook bij momenten aan The Beatles denken. Ook 'Rhododendron' heeft een rustig begin, overigens opgeluisterd door een accordeon, een niet-alledaags instrument in het genre. Maar dit nummer heeft heel wat tempowisselingen, met weer stevige aan Yes gerelateerde gitaarklanken en naar het einde toe weer aanzwellende instrumenten. Ook al door het gebruik van mellotron lijkt Liquid Scarlet de nieuwe King Crimson te worden, de art rock band van het nieuwe millennium.

Het tweede deel van het album baadt eerder in een melancholisch ambient sfeertje, de stevige intro van Everywhere doet anders vermoeden, maar al vlug wordt het heel wat melodieuzer, een beetje in de stijl van hun landgenoten van Paatos. Het gebruik van viool en cello geeft aan dit nummer een speciaal karakter, net zoals in Just Like You, prachtig die viool-arrangementen. 'Killer Couple Strikes Again', een nummer dat ook op een EP (cfr. verder) te vinden is, lijkt wel een typische alternatieve rocksong, maar het aanstekelijke refrein met zijn typische synthesizer als ondersteuning, heeft toch weer dat extra in huis. 'There's Got To Be A Way To Leave' is opnieuw een ballad, waarbij ik aan het rustige werk uit de seventies van Kayak moet denken, overigens ook een leuk intermezzo op mondharmonica. Het up tempo nummer 'The Thorn In Your Flesh' lijkt wel een kruising tussen Paatos en Björk. En het album eindigt met Lines, een nummer dat eigenlijk het ganse album typeert, een rustig nummer dat stapsgewijs in volume toeneemt en eindigt in een absoluut hoogtepunt, niet in het minst door de prachtige mellotron.

De meegeleverde EP bevat naast het al eerder geciteerde 'Killer...' en enkele vergelijkbare nummers met het full album toch ook nog een vreemde eend in de bijt. 'Staden rämnar vid fägelns skri' heeft aan het begin en aan het einde zo'n typische sound van de Franse filmmuziek van de jaren 70 met bijbehorende Lalala (zo staat het ook in het instrumentarium), maar dan wordt je ineens opgeschrikt door instrumentaal sologeweld op gitaar, bas en drums, zoals sommige groepen uit diezelfde jaren 70 ook vaak uit de hoek konden komen, verrassend!

Kortom, Liquid Scarlet heeft weer heel wat interessante muziek voortgebracht, maar het blijft afwachten hoe de prog-goegemeente hierop gaat reageren. Ik vind het alvast uitstekend, en als je de kans krijgt om ze live te zien, ook op de planken weten ze dit perfect naar het publiek te vertalen. Prog is niet dood, bijlange niet!

Musicians

1. Lines are drawn again
2. The carafe (part II)
3. The marriage of Maria Braun
4. Rhododendron
5. Everywhere
6. Just like you
7. Killer couple strikes again
8. There's got to be a way to leave
9. The thorn in your flesh
10. Lines

EP - Killer couple strikes again

1. Killer couple strikes again

2. This might be the last time

3. Staden rämnar vid fägelns skri

4. Heading for Golgata

5. All that is grey

Liquid Scarlet (2004)

Liquid Scarlet II (2005)

EP - Killer couple strikes again (2005)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 19 oktober 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.