|
|
|
GAZPACHO: Firebird |
| Cover |
Release |
Style |
![]() |
2005 | Melancholic progressive rock/pop |
| Label | ||
| Intact | ||
| Website | ||
| Gazpacho | ||
| Contact | ||
| Playing Time | Cat. N° | |
| 54:07 | Intact CD08 | |
| Review by | Rating | |
| Edwin | 9/10 | |
| english | Review | |
|
Uit Noorwegen komt Gazpacho, een hardwerkende band die, sinds 2002, een ep en twee albums in eigen beheer heeft uitgebracht. Ze waren daar verrassend succesvol mee. Zonder de steun van een platenfirma verkochten ze meer dan 2000 exemplaren van hun debuut en ze kregen heel wat positieve pers. Uiteindelijk was het hun associatie met Marillion (Gazpacho deed het voorprogramma op de “Marbles”-tour) die echt de deuren opende – ze werden al gauw getekend door Intact Records, en nu ziet hun derde album, “Firebird”, het licht. Ik had de groep nog nooit eerder gehoord, maar “Firebird” heeft me echt kunnen imponeren – ik zal zeker ook hun andere albums uitproberen. Gazpacho speelt een soort van moderne progressieve pop/rock, die wat doet denken aan Radiohead, Coldplay, VAST en het huidige Marillion. ‘Melancholisch’ is waarschijnlijk de beste manier om hun muziek te beschrijven. Er is niets ‘heavy’ aan deze muziek, maar ze is zo zwaar beladen met emotie, dat ze op zich ontzettend krachtig is. Ohme’s breekbare stem doet vaak denken aan Marillions Steve Hogarth, of zelfs Jeff Buckley. Dat laatste wordt net iets té duidelijk wanneer het woord ‘hallelujah’ regelmatig voorkomt in het titelnummer. Maar verder heb ik zeer weinig opmerkingen over dit album. “Vulture” is een prachtig openingsnummer; het begint zeer zacht, en groeit dan tot iets echt majestueus. Het is slechts het eerste van een reeks geweldige nummers, met als persoonlijke favorieten het emotionele “Symbols” (met knappe vrouwelijke backing vocals), “Swallow” – dat een betoverende, hypnotische loop heeft -, de twee delen van “Orion’ en het imponerende titelnummer. Maar de échte uitschieter is “Do You Know What You Are Saying?”, een ongelooflijk mooie song. Het begint als een ballad, en groeit dan uit tot een overweldigend en majestueus stukje muziek. In dit nummer speelt de gastgitarist, Marillions Steve Rothery, één van zijn typische solo’s. Uitmuntend, en het doet je wensen dat Gazpacho meer gitaarsolo’s zou spelen - het enige dat volgens mij aan de groep mankeert.
Met de lange
reeks uitmuntende albums die deze dagen worden uitgebracht, is er
een realistische kans dat deze “Firebird” over het hoofd wordt
gezien. Zorg ervoor dat dat niet gebeurt - dit album is daar veel
te goed voor… |
||
|
Musicians |
||
|
Jan H. Ohme: Vocals, Backing Vocals Thomas Andersen: Piano, Keyboards, Programming Jon-Arne Vilbo: Acoustics, Guitars, Programming Robert Risberget: Johansen Drums, Percussion Guests: Steve Rothery: Guitars (9) Kristian Olav: Torp Bass Mikael Kromer: Violins Line Bekkelund: Backing Vocals (8) Nina Mortvedt: Backing Vocals (2,3) |
||
| Tracklist | ||
|
Vulture |
||
| Discography | ||
|
Bravo
(2003) When Earth Lets Go (2004) Firebird (2005) |
||
|
Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected. |