Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

Fluxury: Perishable Goods

Release

Style

Er wordt zoveel muziek uitgebacht dat origineel zijn bijna onmogelijk geworden is. En toch vind je af en toe een groep die zijn eigen geluid weet te produceren. Het probleem is daarenboven dat het ook niet altijd gemakkelijk is om originaliteit te appreciëren. De kans is groot dat je het niet goed vindt en aan de kant schuift zonder het een tweede kans te geven. Veel managers misten een hoop geld door hun verkeerde inschatting. Ik beweer nu niet dat ik een nieuwe Yes, Genesis of Beatles ontdekt heb maar het blijkt dat ik, toen ik de EP “Me, the Enemy” van de Nederlandse groep Fluxury besproken heb, hun muziek ook niet helemaal begrepen had. Alle vijf de nummers van die EP staan nu op dit album “Perishable Goods” maar ze klinken plots een stuk beter. (hoewel mijn bespreking toen ook helemaal niet negatief was). Heb ik ze nu beter leren kennen of klinken ze beter als je ze hoort binnen het concept van deze CD? Ik ben het niet zeker maar wat ik wel zeker ben is dat dit een heel speciaal schijfje is.

Drie lead zangeressen (zelfs vier: want Marjon Bolck wordt enkel vermeld naast de tekst van het titelnummer en niet in de muzikantenlijst) en één zanger is iets waar veel groepen jaloers op mogen zijn. En de originaliteit komt voor een groot deel door die vocalen. Bijna elke zanglijn stapt af van de conventionele lijn die je verwacht, dus het vraagt wel enkele luisterbeurten om hieraan te wennen. Maar eens je zover bent, voel je dat iedere dissonantie die je de eerste keer hoorde, eigenlijk helemaal niet dissonant is. De stemmen hebben een jazzy gevoel, dus het zou me niet verbazen indien hun roots in die wereld terug te vinden zijn.

De muziek volgt hetzelfde stramien, met soms prachtige solos en riffs die zoals in elk goed concept album dikwijls terugkeren op verschillende plaatsen in verschillende vermommingen.

Bij iedere beluistering, ontdek je wel iets nieuws. Het openingsnummer “Me, the Enemy”, bijvoorbeeld, opent met een piano riff terwijl de gitaar en keyboards er iets totaal anders doorheen weven. Soms, zoals in de kalme ‘bridge’ is er een soort canon tussen de instrumenten en de zang. Wat gezongen werd in een vorig stukje, wordt nu overgenomen door een instrument, terwijl de zang met iets nieuws begint. En zo zijn er zeker nog verbanden die ik nog niet ontdekt heb. Ik blijf dus maar luisteren en graven in de wereld van Fluxury.

Het titelnummer start als een funky, jazzy soulnummer, gaat over in een instrumentale semi ballad met mooie gitaar en piano partijen, keert terug naar het funky gedeelte en eindigt als een ware symfonische rocksong. De tien minuten vliegen voorbij in een paar seconden.

Een ander voorbeeld van de vele ‘links’ zijn “Nothing’s safe” en “Heaven and Hell”, twee nummers die eerst helemaal nieuw lijken maar na een paar keer hoor je dat ze referenties bevatten naar bjna alle vorige nummers van het album.

Een groots album, hoewel ik een beetje schrik heb dat niet iedereen het de kans zal geven om te groeien. Ik genoot in ieder geval van elke seconde.

Musicians

Me, the enemy (4:43)
After the revolution (2:51)
Safety first (5:07)
Light of other days (6:09)
I will be there (2:49)
Surrender (2:39)
Dust settled down (4:42)
Perishable goods (10:21)
Symmetry (1:45)
Nothing's safe (6:43)
Heaven and hell (9:09)
Panta rei (2:36)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 02 november 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.