Beekstraat 1 - B-2640 Mortsel - Belgium

CARPTREE: Man Made Machine

Release

Style

De derde release van het getalenteerde Zweedse duo Carptree klinkt als een conceptalbum, maar het is het niet. Nochtans zijn de epische kwaliteiten van “Man Made Machine” boven elke twijfel verheven. De dramatische scène wordt briljant ingeleid met de intro tot “Titans”, met enkel zang en piano. Dan leidt een vulkanische eruptie ons uiteindelijk naar een groots refrein. Wow. Dit is het soort start dat je elk symfonisch album toewenst. Lead- en achtergrondzang smelten hier samen tot een muur van klank. Vervolgens worden we ondergedompeld in de erg memorabele melodieën van “Sunshine Waters”. Geniaal! Dit kan niet meer fout lopen.

Een heel andere tred krijgen we in het introverte “The Weakening Sound”, met een spokend koor dat me herinnert aan de Franse impressionist Claude Debussy! De onderliggende pianopartituur is hier dodelijk doeltreffend. De spanning wordt zo aardig opgebouwd, zoals de Franse meester deed wanneer hij het spel van eb en vloed, en het spel van de wind met de golven, suggereerde. “Tilting The Scales” en het ballad-achtige “The Man You Just Became” bewijzen eens te meer dat de stem van Niclas Flinck in staat is om een song voort te stuwen, terwijl we ook de steeds zorgvuldig vervaardigde arrangementen van Carl Westholm niet mogen vergeten.

Het titelnummer is een andere echte krachttoer, vol spanning en urgentie, en kent zijn hoogtepunt in de gelaagde vocalen. Het martiale karakter van “Burn To Something New” wordt aardig uitvergroot, terwijl introverte delen de song perfect in balans brengen. “In The Centre Of An Empty Space” gebruikt zijn ‘heavy’ invalshoek met verve, zodat het evenwaardig klinkt met de glorierijke momenten van A.C.T. De sulligheid (niet negatief bedoeld) van “The Recipe”, waarin een schommelstoel mee op de eerste rij mag, is een leuke verandering. “This Is Home” ten slotte plaatst een indrukwekkend uitroepteken achter dit alles, met een grootse ritmische stuwing en opnieuw die dramatische zang- en toetsenpartijen. Op het einde gaan de analoge toetsen werkelijk uit de bol!

“Man Made Machine” is een erg symfonische plaat en één vol prachtige dramatische zang en uitstekende song writing. Het No Future Orchestra (Carptree’s studioband) speelt overtuigend. Jammer dat mijn promo-exemplaar geen tekstboekje bevat. In ieder geval kun je de teksten terugvinden op hun website. Productie en geluidsopname zijn eersteklas. Symfoliefhebbers zullen zich deze aankoop niet beklagen!

Lees ook het interview met zanger Niclas Flinck.

Wat een fantastisch jaar is 2005 tot zover, muzikaal gezien dan. In het afgelopen jaar zijn we getrakteerd op sterke albums van RPWL, Nemesea, Riverside, Kamelot, Spock’s Beard, Kayak, Lana Lane, Presto Ballet en Glass Hammer, om maar een paar namen te noemen. En op dit moment ben ik volledig gegrepen door Man Made Machine, het derde album van het Zweedse Carptree. Nu ziek ik je denken: “Een Zweedse band…waarom ben ik niet verbaasd…”. Het lijkt erop dat momenteel Zweden de grootste dichtheid heeft in progressieve bands.

Het probleem met zo veel bands en releases is, dat ze uiteindelijk het risico lopen om ongeïnspireerd of allemaal hetzelfde te klinken. Dat kan zijn gelijk aan huidige bands of klassieke bands. Om het meteen maar gehad te hebben: ja, ook Man Made Machine heft zijn invloeden uit het verleden. In dit geval hoor je elementen van het vroegere Genesis / Gabriel en momenten van het Fish-tijdperk Marillion, maar het is niet meer dan dat.

Man Made Machine heft me verrast, maar na de nodige luisterbeurten ben ik zeer van dit album gaan houden. Het ademt een enigszins donkere, broeierige atmosfeer en creëert een spanning die je in je stoel houdt, intens luisterend naar wat Carptree je te bieden heeft. Houdt in gedachte dat Carptree niet echt een prog rock band is, maar diverse stijlen en elementen, die geworteld zijn in progressieve rock en het resultaat is een zeer progressief album die zijn eigen unieke geluid heeft.

Twee factoren geven Carptree het geluid dat ze hebben, eerst van al is dat Niclas Flinck, wiens karakteristieke stem vergeleken wordt met Fish. Hmm…voor een deel ben ik het daar wel mee eens Maar toch vind ik zijn stem verschillend, met meer warmte en soul, meer in de stijl van Peter Gabriel. De tweede factor is Carl Westholm, wiens piano spel niets minder dan briljant is en geven de nummers dat speciale gevoel. Op het album hebben ze met diverse gastmuzikanten samengewerkt, en ook zij hebben bijgedragen aan het uiteindelijke geluid, maar helaas worden ze niet vermeld in de album credits, de website of the pers bijlage bij de promo, dus moeten we van hun werk genieten zonder naam erbij.

Hoewel Man Made Machine wordt gepresenteerd als tien gescheiden tracks, moet je het album niet bezien als een collectie van liedjes, maar als één suite, die verdeeld is tien hoofdstukken. Elk hoofdstuk is zorgvuldig verweven met de volgende. Op deze manier creëert de band die mysterieuze atmosfeer, die ik zo aantrekkelijk vindt. Meteen al bij de opener, met de gave titel Titans Clash Aggressively to Keep an Even Score, wordt dat donkere, gekwelde gevoel, dat versterkt wordt door het gebruik van een koor.

De emotie is bijna voelbaar in de muziek, en deze, hoewel goed gebalanceerd en goed gecomponeerd, lijkt zo natuurlijk te komen. Luister allen al maar naar The Weakening Sound, met zijn kippevel veroorzakende piano en de sublieme zang, en wederom een perfect gebruik van het koor. Dit is een hoogtepunt op het album. Tilting the Scales geeft me een beetje een Man on Fire meets Porcupine Tree vibe: een moderne sound, met vocale erupties en toch met een donkere, atmosferische inslag.

Het is jammer dat de andere muzikanten op het album naamloos zijn, want ze zijn zo te horen behoorlijk goed. Zoals de drummer, die zijn talenten loslaat op Burn to Something New. De beat zou prima passen in de jungle, maar hier, met de vette bas en synths, heet het nu neo-prog…en absoluut de beter soort neo-prog! Een totaal ander geluid hoor je op The Recipe, een kort nummer, met als hoofd instrument een (gesamplede) accordeon…erg leuk gedaan.

Man, ik kan nog wel zoveel details vertellen over de nummers, maar dat doe ik niet… Man Made Machine heft mij op het moment helemaal in bezit genomen, op dit moment. Het is zo’n geweldig album, met niets dan verassende songs en een unieke mix van stijlen en instrumenten. Het enige juiste wat je op dit moment kan doen, is het album te kopen en het zelf te gaan beluisteren. Je vindt geen betere muziek dan dit album. Ik ben alleen wel benieuwd of we ooit nog de gelegenheid krijgen om deze muziek live te ervaren…dat zou wat zijn. Maar zelfs als we het met de CD moeten doen…geen probleem: Man Made Machine is gegarandeerd luistergenot.

Musicians

Carptree (2001)
Superhero (2003)
Man Made Machine (2005)

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 04 september 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.