Prog-Nose vzw - Beekstraat 1 - B-2460 Mortsel - Belgium

ARENA: Pepper’s Ghost

Release

Style

Het zesde studio album van Arena verschijnt op hun 10de verjaardag. Dit verklaart ook de cijfers 10/6 op het vaandeltje op de cover van de CD. De titel “Pepper’s Ghost” is afkomstig van een theatertruukje. Op een donker glas zie je iemand die in het licht staat enorm goed weerspiegeld. Op die manier kunnen ze iemand plots doen verschijnen en verdwijnen op het podium. Die techniek werd ontdekt door een zekere Henri Pepper in het jaar 1862.

“Pepper’s Ghost” is geen concept album geworden, want als ik de lyrics juist gehoord heb, heeft enkel “Smoke and Mirrors” iets met die theaterstunt te maken.
Om in het Victoriaanse tijdperk te blijven, hebben ze zich ook nog laten vereeuwigen als stripfiguren. Clive wilde een stripwereld creëren waarin elke muzikant een bepaalde held speelt. Je vindt die figuren terug op de cover maar ook in het boekje krijgt elke muzikant-held zijn eigen verhaaltje. Dit alles opnieuw samengebracht door David Wyatt, die ook al het artwork voor “Contagion” verzorgde.
Geen concept album dus, maar toch hebben alle nummers iets te maken met waarnemingen, verkeerde interpretaties en waanzin.

Clive Nolan kondigde reeds aan dat ze Arena als het ware wilden heruitvinden, een beetje zoals met “The Visitor”. Er is inderdaad het één en ander veranderd maar de gedaantewisseling is niet zo drastisch als voorspeld.
Wat is er dan veranderd? Om te beginnen is de muziek wat harder geworden. Maar maak je geen zorgen, het blijft nog steeds Arena en het is zeker geen progmetal geworden. Maar af en toe, zoals bijvoorbeeld in het openingsnummer “Bedlam Fayre” komt John Mitchell wat harder naar voor dan we gewoon zijn van hem. Hij heeft een perfecte balans gevonden tussen zijn “heavy” riffs en zijn “Gilmour” getinte gitaarsolo’s. Een andere verandering is duidelijk terug te vinden bij Mick Pointer. Hij heeft blijkbaar extra lessen gevolgd of de wat hardere aanpak ligt hem beter, maar hij speelt de pannen van het dak. Hij haalt zowaar zelfs af en toe een dubbele basdrum boven. Je herkent nog wel de stijl van Mick, maar toch, wat een verbetering! De co-productie van Clive Nolan en Karl Groom heeft duidelijk ook de wat hardere aanpak in de hand gewerkt, want af en toe herken ik toch het specifieke Threshold geluid, vooral in de zang van Rob.
De energie en dynamiek komen reeds duidelijk naar buiten tijdens “Bedlam Fayre”. Een sterke start, met eerst wat kermisgeluiden, gevolgd door een mooi duel tussen John en Clive. Zes minuten gevuld met de frisheid van een nieuwe, pas gevormde groep.
“Shattered Room” is een gevecht van verschillende persoonlijkheden om de macht te krijgen over een mens. Je voelt in de muziek duidelijk die verschillende persoonlijkheden in een aantal muzieksferen, die samen een prachtig progressief meesterwerkje van bijna 10 minuten vormen. Eén van de hoogtepunten van dit album, waarin John Mitchell met zijn gitaarwerk een glansrol vervult.
”The Eyes of Lara Moon”, dat mooi begint met een akoestische gitaar in ware Steve Howe stijl, klinkt meer als het ons allen bekende Arena en bevat de mooiste, maar te korte, gitaarsolo van het album.
”Tantalus” begint als een ballad met pianobegeleiding maar verandert na een tijdje ook in de Arena “new style”, met de iets hardere gitaren.
”Purgatory Road” gaat er ook iets heviger tegenaan, opnieuw zonder de Arena stijl te vergeten. Wat voor andere groepen een hoogtepunt zou zijn, is voor Arena slechts een tussendoortje.
“Opera Fanatica” begint letterlijk in operastijl met een tenor en een operazangeres. Het is even wennen om dit samen met de muziek van Arena te verwerken, maar verder in het nummer is de samenhang duidelijker. 13 minuten progressieve muziek van de bovenste plank met talloze ritmeveranderingen, afwisseling van melodieën, sterke zang van Rob, krachtig gitaarwerk van John en natuurlijk laat Clive zich niet onbetuigd met zijn talrijke keyboardsolo’s en prachtige geluiden.

Het album beoordelen ten opzichte van hun vorig werk is niet gemakkelijk en zal weer afhangen van persoonlijke smaak. Ikzelf vind het album even goed als de vorige drie, “The Visitor”, “Immortal?” en “Contagion”, met een lichte voorkeur voor “Immortal?” maar dit “Pepper’s Ghost” moet nog even bezinken vooraleer ik een definitievve rangschikking kan geven. De waardering stijgt in ieder geval bij iedere beluistering. De fans kunnen in ieder geval op beide oren slapen, hun Arena blijft één van de betere progressieve rockgroepen die hun stijl trouw blijven.

Musicians

Clive Nolan: Keyboards
Rob Sowden: Vocals
Ian Salmon: Bass
Mick Pointer: Drums
John Mitchell: Guitars

1. Songs from the lions cage (1995) *
2. Edits (1996)
3. Pride (1996) *
4. The cry (1997)
5. Welcome to the stage (1997) *
6. Welcome back ! to the stage (1997)
7. The visitor (1998) *
8. The visitor revisited (1999)
9. Immortal ? (2000) *
10. Unlocking the cage 1995 - 2000 (2000)
11. Breakfast in Biarritz (2001) *
12. Contagion (2003) *
13. Contagious (2003) ep *
14. Contagium (2003) ep *
15. Radiance (2003)
16. Live & Life (2004) *
17. Pepper's Ghost (2004) *

* official albums
all the other are fanclub cd's

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 11 juni 2005 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.