Ik herinner me nog goed dat ik jaren geleden een recensie gelezen heb van een album van één of andere Scandinavische progband, die zeer prominent een elektrische viool gebruikte, en daardoor met Kansas vergeleken werd. Als groot fan deze Amerikaanse groten, wou ik die CD absoluut hebben, hoewel ik een beetje werd afgeschrokken door het feit dat er geen gitaren (!) op de plaat voorkwamen. Jammer genoeg raakte ik de recensie kwijt, en daarmee alle referenties. In die (voor mij) pré-internetdagen lukte het me niet de plaat op te sporen en na een tijdje vergat ik ze volkomen.

November 2004 en voor me ligt de nieuwe CD van Zello, “First Chapter, Second Verse”. Blijkt dat toch wel dezelfde plaat te zijn waar ik toen zo lang naar gezocht heb, zeker! Wel, niet helemaal dezelfde. Voor deze re-release werden de meeste partijen opnieuw ingespeeld en werden er gitaren toegevoegd.

Volgens gitarist Janne Stark begon het project als een hommage van zanger Pelle Saether aan bands als Kansas, Jethro Tull en U.K. Al die invloeden zijn dan ook duidelijk te horen, vooral Kansas. Luister maar eens naar “Fairy Queen”, “Voyager” en vooral “The Children Are Crying”. Die songs zouden zo uit de pen van Kerry Livgren gevloeid kunnen zijn. Het gebruik van de viool lijkt ook sterk op dat van Robbie Steinhart, hoewel in sommige solo’s duidelijk wordt dat Lennart Glenberg ook Eddie Jobson (Tull, U.K.) goed bestudeerd heeft. Het is moeilijk om je voor te stellen hoe de oorspronkelijke plaat (1996) moet geklonken hebben, want het - vaak Martin Barre-achtige - gitaarwerk is hier zeer prominent aanwezig. De toetsen klinken ook geweldig, en doen me af en toe denken aan Gregg Giuffria (Angel). Het samenspel van deze instrumenten is fantastisch. Een solide ritmesectie en de aangename stem van Pelle Saether ronden het geheel mooi af.

Een album vol knappe nummers, waarvan “The Children Are Crying” waarschijnlijk mijn favoriet is. Een song waarin alle invloeden samenkomen is “Hold On” (niet het Kansasnummer), met een geweldig chorus, heel wat variatie en imponerende instrumentale stukken. “The Angels Have Fallen” is nog zo’n knap nummer, een perfecte kruising tussen die andere Zweedse sensatie A.C.T. (die ook door Saether geproduceerd wordt) en Kansas. “Traffic Jam” klinkt een beetje als Kansas’ “Down The Road”: op de blues gebaseerd en alweer in de stijl van hun voornaamste invloeden. We krijgen ook nog een indicatie over hoe het originele album moet geklonken hebben in het bonusnummer “Hold On”, maar ik verkies toch de nieuwe gitaarversie.

Na Black Bonzo, die op hun “Lady Of The Light” een hommage brachten aan Uriah Heep, Queen en andere, volgt hier dus weer een jaren ‘70-tribute van een Zweedse groep. En het is alweer een uitstekende CD.