Neil Zaza: Guitars
Steve Smith: Drums
Ross Valory: Bass
Timothy M. Bradford: Keyboards
Additional Musicians:
Stu Hamm: Bass on “Rain”, “Purple Rain”
Robin DiMaggio: Drums on “Rain”, “Purple Rain”
Michael Lee Firkins: Guitar on “Baking @ 350 degrees”, “Fargo”

Ik moet toegeven dat ik naar dit album luisterde met een vooroordeel. Toen ik het ontving, dacht ik, oh nee, niet nog één van die gitaargoden met een instrumentaal album dat op de hoop CD’s terecht komt en waar ik nooit meer naar luister. Maar mijn oordeel bleek totaal verkeerd te zijn. Ik had op bepaalde punten gelijk, het is een instrumentaal album en het komt op een stapel CD’s terecht, maar dan wel bij mijn betere albums. En ik zal er zeker nog opnieuw naar luisteren.

Neil is niet enkel een gitaargod, maar hij schrijft ook nog zeer sterke, zeer melodieuse nummers met voldoende variatie om je het ganse album te boeien. Ik mis de zang geen moment. En om de kwaliteit nog te verhogen, heeft hij zich omringd met enkele topmuzikanten. De ritme sectie wordt gevormd door Steve Smith en Ross Valory, die beiden ooit deel uitmaakten van Journey en Stu Hamm (Joe Satriani) speelt bas op 2 nummers.

‘I Spy’ is een groovy rocknummer met een funky sfeer. ‘Lift” is een prachtige semi-ballad met een zeer catchy gitaarmelodie. “Lost In Your Dream” is één van de beste gitaarballads die ik ooit hoorde. Een Oosters gevoel komt naar boven in ‘Zen, Karma, And Other Good Things’. ‘The Wonder Of You’ is een ballad met een blues tintje en met een zeer sterk refrein. De gitaar met zijn ‘singy’ geluid, zoals hij het zelf noemt is een goede vocale placebo. Je moet wel even je wiskundeboek terug bovenhalen om het ritme te volgen in ‘New, New Math’, een heviger en complexer, kort nummer. ‘Rain’ en ‘Every Thought’ zijn ballads vol emotie. ‘Baking@350°F’ is een zeer kort nummer, waarin Neil demonstreert dat je een nummer kunt volspelen met alleen maar een gitaar. ‘Fargo’ klinkt als een volkslied. Indien ze in de hemel een volkslied nodig hadden, dan kon dit wel eens het passende deuntje zijn. Groots pianospel van Timothy Bradford opent ‘Angel’, nog een ballad, met enkele mooie symfonische stukken. ‘Definition’ is nogmaals een schitterende semi-ballad, met zeer vaardig gitaarspel. ‘Purple Rain’ is het enige overbodige nummer. Niemand zat te wachten op een cover van dit Prince nummer. Hoewel dit zeer goed gespeeld is, kan het toch nooit het origineel evenaren of overstijgen.

Dit is geen progressief rock album, maar als je van gitaarvirtuozen houdt, dan krijg je wel een geschenk uit de hemel. Dit album is een mooi voorbeeld om aan te tonen dat een uitstekende gitarist niet hoeft op te scheppen met zijn kunnen om perfekt te klinken