|
De
vorige twee albums van The Wounded ‘The Art Of Grief’ (2000) en
‘Monument’ (2002) waren al niet te versmaden maar wat de Nederlandse
band ons op ‘Atlantic’ laat horen verdient wereldwijde erkenning.
Vandaar mijn keuze van de maand juni. In een gewijzigde bezetting,
enkel zanger/gitarist Marco van der Velde en bassist Andy
Haandrikman bleven over, begonnen zij in april 2003 aan de opnamen
van hun derde album ‘Atlantic’. Na bijna een jaar intensieve arbeid
in Frankys Recording Kitchen bracht The Wounded een volwassen en
fantastisch album op de markt dat je na een eerste beluistering
meteen naar de ‘repeat’ knop doet grijpen.
Zelf omschrijven ze hun muziek als een mix van het
experimentele van de vroegere Pink Floyd, de atmosfeer van Anathema,
Marillion, The Cure, Fields Of The Nephilim en meer recentelijk
Sigur Ros en Placebo. Bovenal heeft The Wounded echter een eigen
geluid dat zich nog steeds ontwikkelt en perfectioneert, album na
album.
Als we ‘Atlantic’ nummer na nummer verkennen valt
meteen de lengte van bepaalde nummers op. Drie ervan klokken
gewillig zeven, acht en tien minuten en zijn dan ook muzikale
expedities doorheen een wereld van fragiliteit, kwetsbaarheid en
trauma’s. Want als er één ding centraal staat in de teksten van The
Wounded is het de niet aflatende melancholie. De muziek is daarbij
een perfecte ruggensteun om in de juiste stemming te komen.
Luisteren naar ‘Atlantic’ is woelen in opengereten wonden en ze
smachtend likken ter compensatie van zoveel leed. Een louterend
proces.
Dat begint met ‘Hollow World’ dat, toen ik het voor
het eerst hoorde, me meteen deed besluiten deze CD aan te schaffen.
Een hunkerende stem, een muur van gitaren en een versierend
gitaarlijntje beheersen de compositie die verder kan buigen op een
sterk refrein. De aanprijzing “Anathema meets Katatonia” in de pers
lijkt me wel wat. Want na het draaien van ‘Atlantic’ kreeg ik ineens
behoefte om ‘Viva Emptiness’ van Katatonia nog eens te beluisteren.
En jullie weten dan genoeg want dat was vorig jaar mijn album van
het jaar. In ’18 Carat Dust’ gaat het graven in gevoelens nog wat
dieper. Een zweem The Cure en in de zang doet Marco hier zelfs
denken aan D.E. Edwards van 16 Horsepower. Met Katatonia hebben ze
gemeen dat ze sterke en soms compacte nummers schrijven die vrij
zanggericht zijn en de laaggestemde gitaren zorgen voor de schwung.
Vanaf het vijfde nummer komen we bij de epische tracks. ‘Northern
Lights’ opent met wereldse drums, een licht swingend gitaartje en
zang die me nu weer aan John Watts van Fischer Z doet denken. En nu
maak ik hier meteen mijn excuses aan Marco omdat ik hem altijd
vergelijk met anderen, maar laat me er meteen bij stellen dat het
jatwerk op dit album 0% is en ik hier geenszins mee wil insinueren
dat The Wounded geen eigen sound heeft. Integendeel! Heel wat
strijkers in zijn kielzog ditmaal trouwens, zodat dit een traag
slepend epos geworden is.
Na een
korte, ruimtelijke prelude die al de toon zet, waagt de band zich
aan een wave uitvoering van Nirwana’s klassieker ‘Smells Like Teen
Spirit’ en verdomd, het is verbijsterend goed. Met zinderende
gitaren, heldere vocalen en een trager tempo dan het origineel. Heel
melodieus vangt ‘We are darker’ aan met zwevend gitaarwerk. Deze ode
aan de duisternis en het zwartgeblakerde pessimisme klinkt bijna
luchtig ter relativering. Want het gaat hier immers over het
overwinnen van innerlijke demonen. Het nummer kent halverwege een
kentering met gesproken gedeelten, zware toetsen en fluitende
vogeltjes. Klapstuk van ‘Atlantic’ is de tien minuten durende
titelsong. Hier komen de experimentele Pink Floyd invloeden aan de
oppervlakte. De vervormde zang is akelig mooi. Perfecte intonatie en
opbouw naar een climax maken van dit nummer een adembenemend
avontuur. Dit talent kan niet onopgemerkt blijven! Op 26 juni staan
ze in het voorprogramma van Anathema in De Lantaarn in Hellendoorn
(NL). |
