Sylvia Erichsen: vocals
Jacob Holm-Lupo: guitars, keyboards
Johannes Saboe: guitars
Lars Fredrik Froislie: eyboards
Marthe Berger Walthinsen: bass guitar, tambourine
Ketil Vestrum Einarsen: flutes, microsynth, tambourine
Sigrun Eng: celle
Finn Coren: vocals (Soulburn)
Teresa K. Aslanian: ghost voice (Sally left)

Dit is het vierde album van de Noorse prog-rock band White Willow, maar ik moet toegeven dat het voor mij de eerste kennismaking is. De groep startte als een folk-rock band, maar evolueerde naar de muziek die op Storm Season wordt gepresenteerd.

En wat voor muziek! Liefhebbers van stevige symfonische rock zullen duimen en vingers aflikken van deze vette kluif. Storm Season is zeker niet onder één noemer te vangen. De folkgerichte oorsprong van de groep klinkt hier en daar nog wel door, maar het is duidelijk dat de rock de bovenhand heeft gekregen in de loop van de afgelopen tien jaar. Het leuke aan dit album is dat er veel muziekstijlen worden vermengd tot één bijzonder boeiend geheel. Folk, rock , symfonische rock, gothic rock… ze vloeien allemaal in elkaar over alsof het vanzelfsprekend is. Naast de magie van de veelgebruikte cello werd er duidelijk gekozen voor ruig gitaarwerk, de ene keer in pure rock-stijl, en dan weer gothic.

Het album opent met het eenzame geluid van een fluit dat je even de indruk geeft dat het hier om muziek van indianen van de Amerikaanse vlaktes gaat. De invallende synthesizer maakt die indruk nog sterker, maar wanneer de melodie wordt ingezet, weet je dat je op een dwaalspoor werd gezet. Mysterieuze, langzame prog-rock met de zeer bijzondere stem van zangeres Sylvia Erichsen en een sfeer die sterk aan Paatos doet denken. Vooral in Sally Left krijg je dat sterke Paatos of Hooverphonic gevoel. Zeker het begin van het nummer is helemaal Hooverphonic, maar de meesterlijke uitwerking van de song gaat veel verder. Het nummer krijgt iets theatraals en de mysterieuze sfeerschepping van de cello gaat over in een gitaarsolo waarin heel weinig noten gebruikt worden, maar die de intensiteit heeft van de solo in Comfortably Numb van Pink Floyd. In Endless Science krijg je een melodieus, bijna lieflijk begin. De zang heeft een ingehouden passie en de solo van gitaar en cello is wondermooi.

Het geweld begint vanaf Soulburn dat ingeleid wordt door een dreigende bas. De drums en een zware gothic gitaar vallen in en maken plaats voor de –mannelijke – zanger. Dit nummer bevat keiharde stukken met zware gothic rock met een schitterende vrouwenstem, perfecte overgangen naar zachte stukken waar de ingehouden passie vanaf druipt en een sterke gitaarsolo. Insomnia is dan weer een trage progressieve rocksong met King Crimson invloeden, die ook in Storm Season te horen zijn. In Nightside of Eden word je eens te meer op zware gothische rockgitaar getrakteerd. Het wonderlijke is telkens weer de manier waarop ze schijnbaar moeiteloos van hard naar zacht en weer terug omschakelen, en van gothic naar prog-rock, enzovoort. Te vermelden is ook de knappe hammond-solo en de schitterende zang van Erichsen. Nightside of Eden is een dijk van een nummer.

Storm Season is een plaat die je van bij het begin intrigeert en die zich, naarmate je ze meer beluistert, zal opwerken naar dat hoekje in je cd-rek waar je favorieten  staan. Dit is een meesterwerkje!