Reinier Vreeswijk: vocals
Hubert ter Meulen: vocals, guitars
William van Dijk: guitars
Barry van Trigt: bass
Fred Provoost: synthesizer, piano, samples
Pascal Spierings: drums

Het interview dat ik onlangs had met de groep was de voorbode van dit nieuw werkstukje van Whispering Gallery, de mini-cd ‘Shades Of Sorrow’. Gehuld in een mooie, rustieke hoes, het werk van toetsenist Fred Provoost, komt één van Nederlands sterkste doom metal bands terug met 26 minuten muziek van hoge kwaliteit. ‘Shades Of Sorrow’ werd opgenomen in de Excess studio in Rotterdam en klinkt spontaan, innemend en overweldigend. Een prestatie om dit allemaal in eigen beheer te creëren!

Met twee nummers kon ik al kennis maken tijdens het concert op 11 april in Tilburg en dit beloofde heel wat fraais. De groep zelf noemt dit haar eerste echte doom album, dit alles verwerkt in vier composities die toch die herkenbare stempel van de groep dragen. Het is een logisch vervolg op ‘Lost As One’, de nummers zijn iets langer maar de polyfone zang en toetsen op de voorgrond blijven het handelsmerk van Whispering Gallery.

Dromerige toetsen openen ‘Darkness Falls’. De ontwapende zang van Hubert wordt ondersteund door achtergrondzang van drummer Pascal. De explosie volgt wanneer Reinier invalt met zijn krachtige grunt. We zitten meteen goed en de vocale interactie is nog steeds één van hun sterkste punten. Dit alles zou echter niet compleet zijn zonder de melodieuze gitaarlijnen die samen met de smaakvolle toetsen het cement vormen tussen de bakstenen basis. ‘Ghost Inside’ is na het concert al uitgegroeid tot favoriete knaller. Hoe zelfs een explosieve grunt kan bogen op pure melancholie moet je hier maar eens horen. Een aangename meeslepende sfeer die nergens té traag is. Doorweven van verlangen, introverte piano intermezzo’s en een bloedmooie gitaarsolo weet men hier de perfecte balans te vinden tussen smart en woede. ‘Desperation’ is een gevoelig orgelpunt met folk invloeden waar akoestische gitaren en samenzang centraal staan. ‘Beyond The Light’ heeft een sferisch intro, de donkere melancholieke zang van Hubert voorop, later overtroefd door de vette grunt. Het blijft wonderlijk hoe al deze complexe vocalen toch een geheel vormen. Kunnen we misschien het woord doom metal opera in de mond nemen, waarbij elke zanger zijn lijntjes zingt, maar dan zonder de gekunstelde bombast die meestal eigen is aan zo’n producten? Hoe je het ook noemen wilt, dit is genieten geblazen en met ‘Shades Of Sorrow’ kan Whispering Gallery er weer helemaal tegenaan!