|
Frank van
Bogaert maakt zeker geen echte progressieve rock, maar voor een
artiest van eigen bodem maken we graag een plaatsje vrij op onze
site. Vooral omdat veel liefhebbers van progrock niet afkerig staan
tegen elektronische muziek. Frank, eigenaar van de gereputeerde
ACE-studio in Aartselaar, maakt elektronische muziek die heel sterk
tegen de ambient aanleunt.
Met Closer
is hij aan zijn vijfde cd toe en de internationale bijval die hij
krijgt, maakt dat we bezwaarlijk naast zijn werk kunnen kijken. Zijn
muziek wordt erg gewaardeerd door documentairemakers die er de
perfecte sfeerschepping in terugvinden. Zelfs tot in Japan heeft hij
zich op die manier toegang verschaft. In 2000 kreeg hij zelfs drie
awards van de Duitse radio WDR, o.a. voor beste artiest in het
genre.
Wie zich aan
vergelijkingen waagt, komt al gauw uit bij Vangelis. Het is
duidelijk dat van Bogaert veel naar deze grote componist heeft
geluisterd. Dit betekent zeker niet dat hij de grootmeester in het
genre copiëert, verre van, maar de invloeden zijn duidelijk
hoorbaar. Je zou kunnen stellen dat Vangelis-invloeden de basis
leggen voor Franks muziek, maar de modernere ambient klanken geven
de nummers een eigen karakter.
Van Bogaert
heeft ook duidelijk iets met wereldmuziek. Af en toe herken je zeer
basic, bijna primitieve ritmes in zijn muziek die je meevoeren naar
een wereld zonder grenzen. Zo is Rorogwela een pareltje dat
gebaseerd is op een traditionele melodie van de Solomon-eilanden dat
je doet wegdromen op een ritme dat de geur van grote regenwouden en
uitgestrekte savannes met zich meevoert. Onmiddellijk daaropvolgend
laat je de aarde los om de hemel te gaan verkennen in High
Above. Elke vorm van ritme wordt hier - in groot contrast met
het vorige nummer - losgelaten om de dromerige klanken van de
synthesizers hun volle invloed te laten uitoefenen.
Deze cd is
duidelijk met veel vakmanschap gemaakt en aan de productie is te
horen dat er niets aan het toeval werd overgelaten. Het grootste dat
Vangelis zo hoog in zijn vaandel voert is ook hier af en toe te
horen en geeft de muziek iets magistraals (Melting; Dans). Ik
kan me best voorstellen dat filmmakers daarvoor vallen. De variatie
die in de cd zit, biedt de luisteraar een reis aan die voert van de
ambient tot aan de randen van de new-age muziek. De
wereldmuziek-invloeden stammen uit meer dan één cultuur en maken dat
deze cd nooit gaat vervelen.
Eén ding is
jammer. Van Bogaert waagt het nergens om de stap naar de echte
prog-geluiden te zetten, hoewel hij er af en toe bijna flirtend
tegenaan leunt. Luister meer eens naar Europe’s Dawn
waar je even de indruk krijgt dat Awaken van Yes om de
hoek komt kijken. Een dergelijke uitgewerkte beweging zou zijn
muziek nog een breder spectrum geven. Misschien iets voor een
volgend project?
Maar laat het
duidelijk zijn, we hoeven echt niet ver te zoeken om elektronische
muziek van hoge kwaliteit te vinden. Closer is dichterbij dan
je denkt. |
