Wie van Pink Floydachtige solo’s houdt, moet zeker eens naar het nieuwe album van Tr3nity luisteren. Deze opvolger van ‘The Cold Light Of Darkness’ uit 2002 zal ook de fans van dit vorig album interesseren omdat de muziek volledig in het verlengde ervan ligt.

Gitaarsolo’s is het waar het in hoofdzaak om draait, alhoewel de meeste nummers ook wel een goed in het gehoor liggende zanglijn en melodie hebben.

Zo heeft het eerste nummer “Livin’ a Lie” wat weg van Styx en Magellan. Het pianogetokkel, de gitaarsound en songstructuur samen met de opbouw van “From Afar” geven ook het tweede nummer een zetje in de goede richting. Maar spijtig genoeg blijft de kwaliteit van de zang niet behouden in “Run Before You Walk”. Soms is de toon zelfs op het kantje af. De laatste 3 minuten van deze song doen dan weer aan Genesis ten tijde van ‘Wind & Wuthering” denken. De zang en melodie samen met het prima pianospel op “More Than I Deserve” daarentegen klinken zeer goed maar verwateren op den duur in teveel van hetzelfde. Naar het einde toe zit er echter wel weer een boeiende gitaarsolo in. Deze song heeft ook wat weg van Pendragon. Het laatste en tevens langste nummer “The Last Great Climb” heeft echter weer met hetzelfde probleem te kampen als het vorige namelijk: te weinig afwisseling om boeiend te blijven.

De rode draad in dit album zijn de prima gitaarsound en solo’s maar wegens gebrek aan variatie kan ik dit album spijtig genoeg niet meerekenen tot de beste van het jaar. Zo zie je maar dat componeren nog steeds de basis moet zijn van een goed album. Een gemiste kans met zo’n sound en solo’s!