|
Laat ik
maar meteen met de deur in huis vallen, dit is voor mij één van de
beste releases van de laatste maanden, zeker als het gaat om vrij
onbekende groepen. Want zeg nu zelf, had jij al van Toxic Smile
gehoord? Blijkbaar is Duitsland aan een serieuze inhaalbeweging
bezig en steken ze stilaan de Zweden naar de kroon in progland. Maar
het liep niet allemaal echt van een leien dakje. Met een groot
contract van BMG op zak waren ze voorbestemd voor een grote
carrière, maar na een mooi en succesvol Koreaans avontuur werden ze
door de platenfirma in de steek gelaten. Nu hebben ze volledig in
eigen beheer een nieuwe cd uitgebracht met de naam RetroTox Forte.
Hun muziek
is een perfecte mix van progressieve rock, progmetal en AOR, terwijl
nog heel wat andere invloeden, het gebruik van samples en af en toe
een vleugje humor dit album een apart karakter te geven. Verrassend
zijn de passages op blokfluit en saxofoon en het gezang van een
(Gregoriaans) mannenkoor. Je merkt het, Toxic Smile is duidelijk
afgeweken van het klassieke patroon van de meeste progalbums en
verdient alvast een pluim voor hun originaliteit. Voeg daarbij het
muzikaal vakmanschap en een ijzersterke zanger en je krijgt een
uitstekend album.
Het begin
van het album is zeker niet bepalend voor het verdere verloop, een
krakende modem gevolgd door wat vreemde geluidssamples en afgesloten
door de gezangen in het frans van het koor Condé, op zijn minst
gezegd verrassend.
Raised is
stevige maar melodieuze progressieve metal (in de stijl van Dream
Theater en Pain of Salvation), met een aantal heel afwisselende
wervelende solo’s op gitaar. In het midden krijg je zelfs een stukje
alternative metal te horen, maar dit sluit naadloos aan op de rest
en zal ook de echte progger niet storen.
Na een
nogal vreemde introductie barsten opnieuw de gitaren los op Fall
Down, een progmetal-nummer dat zeker wat doet denken aan Symphony X.
Overigens mag de stem van Larry gerust wel vergeleken worden met
Alan Russell, maar dan iets gepolijster. Een heel stevige
ritmesectie en interessante keyboardpartijen maken dit nummer heel
genietbaar en weer heel afwisselend met de nodige
tempoveranderingen, terwijl toch steeds de melodie centaal blijft
staan. Je zou dit gerust een kruising tussen Symphony X, Yes en Toto
kunnen noemen, op die manier kan je al beter een indruk krijgen van
de muziek van Toxic Smile.
Een eerste
rustpunt op het album is ‘Escape’, een nummer in het verlengde van
art-rock zoals Pink Floyd en het recentere RPWL. Toch zijn er wel
wat hardere passages, maar dan weer afgewisseld met verrassende
saxofoonpartijen.
Pyramid
doet me onmiddellijk denken aan Apocalyptica met de stuwende
cello’s, gevolgd door duels tussen gitaar en keyboards en een zeer
interessante drumcompositie. Toch ook niet toevallig dat Dream
Theater één van de invloeden voor vele groepsleden is, want de
nummers worden vaak heel complex, de zang is trouwens beter dan die
van hun grote voorbeeld, maar da’s weer een ander verhaal.
Een
basintro op Stop Now leidt een echte rocker in in de
hardrock-traditie van de jaren 70 (Deep Purple), met een heel
verrassend ‘jazzy’ einde. En dat de heren zeker ook groepen als
Styx, Foreigner en andere Toto’s als voorbeeld hebben bewijst de
ballad Steps Back, opnieuw prachtig en vol gevoel gezongen.
Met en
prachtig klassiek gespeelde piano-introductie begint dan het
hoogtepunt van het album Confidence in Deception, je voelt
onmiddellijk dat dit nummer heel wat ritmeveranderingen in petto zal
hebben. En inderdaad, na enkele minuten vallen gitaar en drums
langzaam in, wordt het tempo verder opgedreven en ligt de weg open
voor progressieve creatieve uitspattingen. Gitaar en keyboards
duelleren er terug op los, met een knetterende gitaarsolo als
orgelpunt. De keyboards doen een beetje denken aan ELP, alhoewel de
virtuositeit van Keith Emerson nou niet echt bereikt wordt. Wel
verrassend is de combinatie van Gregoriaans gezang met rap, het kan
allemaal op dit album.
De enige
kritiek zou kunnen zijn is dat ze soms wat teveel beroep doen op
allerlei geluidssamples, zoals ook op C.I.D. addendum, maar een
kniesoor die daarover valt. Een rustig intermezzo op saxofoon als
opwarmer voor het instrumentale O.T. (aan het einde een nogal vals
klinkende blokfluit, hopelijk was dat de bedoeling ;-) ). Een
bombastisch begin stuwt het nummer naar Dream Theater-achtige
hoogten, de meer jazzy passages doen dan meer aan Flower Kings
denken, de ganse progscene komt op deze cd aan bod. Opnieuw een
uitstekend nummer!
Op
Sacrificial Flame wordt opnieuw de klassieke achtergrond van de
muzikanten in de verf gezet, ook de laatste track gaat verder op
deze relatieve rustperiode met een introductie op akoestische
gitaar. Heavsent is een duister tot zelfs op bepaalde hoogte gothic
prognummer (met een vleugje Dead Soul Tribe en Pain Of Salvation),
dat opnieuw bol staat van de obligate tempowisselingen.
Toxic
Smile heeft naar mijn mening met RetroTox Forte een album gemaakt,
dat elke rechtgeaarde progfan moet bekoren. Zoals blijkt uit
bovenstaande opmerkingen zijn er heel wat invloeden, maar toch kan
je stellen dat de groep een zeer origineel werkstukje heeft
afgeleverd. Een aangename verrassing en een absolute must in je
cd-collectie! |
