|
Dit vierde
Tiles album verschijnt vijf jaar na hun laatste prestatie “Presents
Of Mind”. En ze zijn toch wel heel wat veranderd sedert die periode.
Ze begonnen ooit als een meer AOR geöriënteerde groep. “Presents Of
Mind” bracht ze in de zachtere progmetal richting en het nieuwe
album klinkt heel wat heviger maar kan toch nog onder progmetal
geklasseerd worden.
Het album werd gemixt door Terry Brown (Rush, IQ, Fates Warning) en
het artwork werd ontworpen door Hugh Syme (Arena, Megadeth, Rush),
die ook nog hulp biedt op de toetsen in “Slippers In The Snow”.
Er is heel wat
moed voor nodig om je album te openen met het ingewikkeldste,
moeilijkste en langste nummer of moet ik het eerder als een slechte
zet beschouwen? Het is niet gemakkelijk om dit eerste nummer te
verteren bij een eerste beluistering van het album. Als je echter
blijft luisteren, groeit het stilaan tot een fantastisch episch
nummer. Zoals zo dikwijls wordt volharding beloond.
“Window Dressing” bestaat uit vier verschillende delen. Het opent
met een harde riff, verandert in een zacht electrisch gedeelte met
een ingewikkeld ritme, verandert terug in een harder vocaal gedeelte
om te eindigen met een akoestische kalme passage. Of het had volgens
mij hier moeten eindigen, want zo voelt het aan, maar ze verkozen om
het eerste stuk nog eens te herhalen. Dit verandert echter niets aan
het feit dat dit een groots episch progmetal nummer is dat je 17
minuten in zijn ban houdt.
“Remember To Forget” of “All She Knows” waren betere album openers
geweest.
Ze zijn veel
gemakkelijker te verwerken. Het eerste bevat een “catchy” gitaarrif
en het tweede wordt gedragen door een prachtige zanglijn. De woorden
“eyes that sparkle” echoën voor lange tijd door je hoofd.
Paul is een uitstekende zanger. Hij klinkt een beetje zoals Geddy
Lee als hij de hoge tonen aanhaalt. De hele groep klinkt trouwens
een beetje zoals Rush, ongetwijfeld gedeeltelijk te wijten aan de
mix van Terry Brown.
“Capture The Flag” is een prachtig voorbeeld van dit Rush geluid,
zonder dat ze daarbij hun identiteit verliezen, die ze toch
verworven hebben na 4 CD’s.
“Tear-Water Tea”, een akoestische ballad met briljant vioolspel, is
een mooi recept voor een speciaal drankje. Prachtige zang.
Net als op hun vorig album, presenteren ze enkele korte
instrumentale nummers: “Stop Gap”, een chaotisch jazzy nummer, “Unicornicopia”,
een klassiek georiënteerd stuk voor piano en viool (hoewel het
constant verstoord wordt door vreemde geluiden) en “A.02”, een kort
akoestisch gitaarnummer. Deze nummers voegen nog extra variatie toe,
hoewel die reeds alom aanwezig was. “Spindrift” is het hardste
nummer. Het past niet echt met de rest, hoewel het de beste (te
korte) gitaarsolo van het album bevat.
Ik vind dit
een prachtig album, maar toch gaat mijn voorkeur uit naar hun vorig
werk, dat zachtere progmetal bevatte. Mijn opinie kan nog veranderen
want ik had vijf jaar tijd om hun vorig album te verwerken.
De speciale
editie verschijnt met een extra live CD van de toer die ze deden als
voorprogramma van Dream Theater in 1999. Ook de drie eerste albums
zijn onlangs als speciale edities heruitgegeven. |
