|
Na het uitstekend studio-album ‘Critical Mass’ (2002) en de al even
geslaagde dvd ‘Critical Energy’ (2003) waren de verwachtingen voor
de volgende release van de Engelse vaandeldragers van de progmetal
Threshold hooggespannen. De fans, die een concert van de vorige
tournee bijwoonden, waren al op de hoogte van het spijtige vertrek
van John Jeary, bassist en één van de stichtende leden van de groep.
Maar intussen is de vacature uitstekend ingevuld door
Steve Anderson, zodat de stabiliteit en de ermee gepaard
gaande kenmerkende sound van de groep geenszins verloren gegaan is.
En eerlijk gezegd, de muzikale lijnen van de groep werden tot op
heden vooral uitgezet door gitaristen Groom en Midson en door
keyboards-speler West.
Muzikaal gezien
werd ‘Critical Mass’ als referentiepunt behouden, alhoewel de meeste
nummers hier wat harder klinken, ook al door het feit dat James meer
gebruik maakt van double bass drums. Het is derhalve een perfect
huwelijk geworden van heavy metal en progressieve rock, met zelfs af
en toe enkele AOR-passages. Het album is daardoor ook complexer en
misschien iets minder toegankelijk geworden, maar na enkele
luisterbeurten zal ook deze ‘Subsurface’ een onmisbaar item in elke
collectie worden.
Deze keer werd
ook heel wat aandacht besteed aan de songteksten, niet dat het een
echt concept-album is geworden, maar de meeste songs draaien toch
rond hetzelfde onderwerp, voortbordurend op Falling Away van
Critical Mass. Eigenlijk is het allemaal niet zo optimistisch: de
onverschilligheid van de mens, de neerwaartse spiraal van de
maatschappij, de beknotting van onze vrijheid door de globalisering,
uiteraard allemaal discussiepunten, waarover geen algemene
unanimiteit bestaat, maar misschien is dit precies de drijfveer van
de groep…mensen aan het denken zetten!
In ‘Ground
Control’ wordt stevige progmetal afgewisseld met progressieve
(Genesis) fragmenten aangevuld met zweverige gitaarsolo’s, terwijl
Mac nu definitief Damian Wilson heeft doen vergeten.
‘Opium’ heeft een
duidelijke AOR-feeling maar dan in een steviger ‘metal’-jasje
gestoken, zo krijgen we ook een soort Pain of Salvation-intermezzo,
opnieuw schitterende gitaar- en keyboardsolo’s en zelfs koorzangen.
The Art of Reason
is een zeer mooi opgebouwde song, het langste nummer en tegelijk
weer een progressief muziekstuk met de nodige tempowisselingen, een
AOR-refrein en flitsende gitaar- en keyboardsolo’s.
En zo gaat het
door tot het einde van het album, de groep heeft op dit album de
nadruk gelegd op de composities, en ook de ballad (‘Flags and
Footprints’) wordt niet geschuwd, alleen weet Threshold daar toch
iets meer mee te doen dan de doorsnee metal-band.
Subsurface is het
zevende album van de groep, of het tegelijk ook het beste album is
geworden, daarvoor moet het nog een beetje rijpen, maar is dat niet
het geval voor alle goede progressieve albums? In ieder geval kan
deze muziek aanslaan zowel bij fans van progressieve rock, progmetal
en zelfs classic rock, misschien is hiermee ook de definitieve
doorbraak een feit. Mis dan ook hun optreden in België en Nederland
in september van dit jaar niet!!
|
