De groep Therion volg ik al sinds 1996. Een lieftallige collega ;-) had me laten kennis maken met het album ‘Theli’. Ik was meteen onder de indruk door de, op dat moment, zeer vernieuwende manier van vermengen van opera, operette, koren, klassieke thema’s met metal en hard rock. Tevens was het voor mij ook een duidelijke zaak: Ofwel hou je hiervan ofwel vind je dit rommel wegens te bombastisch. Er is geen middenweg.

Vanaf het album ‘Symphony Masses’ (93) bepalen gotische en klassieke muziek de richting die Therion zou inslaan. Dit was een hele ommezwaai voor een band die op hun vorige albums nog death metal speelde. Op het album ‘Lepaca Kliffoth’ (95) wordt voor het eerst met opera stemmen geëxperimenteerd, maar de meeste nummers worden nog op een brute gothic stijl gebracht. Vanaf ‘Theli’ krijgen echter de klassieke thema’s, koren en operastemmen een grotere rol toebedeeld en verdwijnt de rest naar de achtergrond. Ondertussen zijn we al acht jaar verder en is het stramien van Therion genoegzaam gekend en gekopieerd. Dit zijn dan ook reeds het vijfde en zesde studioalbum na het verschijnen van ‘Theli’.

Het album verschijnt eerst in een dubbelversie maar zal later als twee enkele cd’s verkrijgbaar zijn.

Het hoesje is zoals we van Therion gewoon zijn weerom uitmate goed verzorgd. Het artwork en de verpakking zijn een streling voor het oog.

SIRIUS B:

Alhoewel klassiek beginnend start Sirius B met enkele stevige rocknummers. “The Blood Of Kingu” , “Son Of The Sun”, liggen echter binnen de verwachtingen en in de lijn van vorige albums van de band. Goede songs, niets meer maar ook niets minder. “The Khlysti Evangelist”, een song over Rasputin, springt eruit door de goede melodie en compositie. Dit stevig rocknummer heeft heel wat meer om het lijf dan het nummer uit de jaren zeventig (78) over hetzelfde onderwerp J. “Dark Venus Persephone” valt niet echt op, in tegenstelling tot “Kali Yuga part 1” wat weer een heel andere kant van Therion laat zien, meer technometal alhoewel die term te negatief geladen is terwijl het hier eerder positief bedoeld is. “Kali Yuga part 2” zit dan weer meer in het verwachtingspatroon, alhoewel dreigender, directer. De kerkorgel op “The Wondrous World Of Punt” trekt terecht de aandacht. Deze rustige song zal iedere luisteraar boeien al was het alleen maar al door het zeer mooie Hammond gedeelte. Het in hoofdzaak instrumentale maar zeer mooie “Sirius B” heeft een zeer filmisch effect. Dit kan zo gebruikt worden in de een of andere thriller of fictie film. De rest van het album bevat songs zoals we van Therion gewoon zijn maar springen niet echt in het ‘oor’, maar dit ligt eerder aan het feit dat ik door de jaren al wat gewoon ben dan aan de kwaliteit van de songs. Soms heeft dit album echter iets teveel “Rhapsody” gehalte en dit geldt zeker voor de afsluiter “Voyage Of Gurdjieff”.

LEMURIA:

Meteen valt me bij de opener “Typhon” op, dat Therion inderdaad terug de iets steviger weg op wandelt, de koren zijn er wel, maar vallen minder op dan de stem van onder andere bandleider Christofer Johnsson. Deze sfeer wordt verder gezet in het tweede “Uthark Runa” en derde “Three Ships Of Berik” nummer. De helden epossen worden door zeer bombastische koren ondersteund, maar centraal hoor je een zware gothic stem. Vanaf het nummer “Lemuria” verandert echter de sfeer totaal. Dit zeer mooie rustige nummer met vrouwen- en mannenkoren geeft aan dat Therion weer wat lekkers in petto heeft. Zo vallen ondermeer de Balalaika’s in “Quetzalcoatl”, de prachtige compositie van “The Dreams of Swedenborg”, de imposante opera-basstem van Michael Schmidberger in “An Arrow From The Sun”, het Deep Purple-eske middenstuk met dito gitaarrif in “Abraxas” en de synthese van hoe Rammstein met operaklanken zou klinken, zonder meer op. Lemuria is dus zonder meer een album dat heel wat te bieden heeft. Na elke aandachtige luisterbeurt geeft het album meer van zijn geheimen prijs.

Er is dus duidelijk een verschil tussen beide albums. Alhoewel beiden van zeer goede kwaliteit, steekt ‘Lemuria’ er met kop en schouders boven uit. Dit dubbelalbum is de aanschaf echter meer dan waard.