Op een week tijd de nieuwste van The Flower Kings en The Tangent in de bus gekregen en het optreden van Karmakanic in de Spirit in Verviers bijgewoond, nu nog een nieuwe cd van Kaipa en Tomas Bodin en het feest kan niet meer stuk. Alle gekheid op een stokje, maar dan zou je stilaan zeggen: “overdaad schaadt”, maar dat is niet het geval, als het aanbod van een hoogstaand niveau is. En dat is hier zeker het geval, en niet in het minst met de tweede spruit van The Tangent, het samenwerkingsproject tussen de Zweden van The Flower Kings , einzelganger Guy Manning en Andy Tillison (PO90). Dave Jackson werd op dwarsfluit en saxofoon wel ingeruild voor Theo Travis, die eerder bij Gong en Porcupine Tree zijn sporen heeft verdiend.

Het vorig album ‘The music that died alone’ werd door de progpers alom geprezen, ook door onze eigen medewerkers. De lat moest dus weer hoog gelegd worden, en die doelstelling heeft The Tangent zonder problemen bereikt, het resultaat is weer een pareltje geworden en kan je zo blindelings aankopen.

En zoals ook op het vorige album werd ‘The World That We Drive Through’ weerom in Zweden en Groot-Brittannië opgenomen, die samenwerking op lange afstand schijnt voor deze heren een heilzame invloed te hebben. Schitterende composities, harmonieuze samenzang, prachtige melodieën afgewisseld met zinderende solo’s, dit is progressieve rock op zijn best, gegoten in 5 epische tracks.

En de toon wordt onmiddellijk gezet van bij het eerste nummer ‘The winning game’, een typische Canterbury-introductie, gevolgd door een neo-prog passage en een jazzy inzet, in één minuut passeren al 3 verschillende progstijlen de revue. En dat lijkt tegelijk de opzet van dit album, een ontdekkingstocht van de progressieve rock vanaf de jaren 70 tot nu. Je zou dan ook honderden referenties kunnen plakken op dit tweede album, en toch slaagt The Tangent erin om een eigen sound te creëren, verbazend en indrukwekkend. De Canterbury-touch komt uiteraard in grote mate van de bijdrages op saxofoon en dwarsfluit van Theo Travis (ex-Gong), maar ook de vocale prestaties hebben een seventies-feeling. In dit eerste meesterstukje worden ook een aantal interessante solo’s op keyboards (synthesizer à la Wakeman en Hammond in pure Brian Auger-stijl) en gitaar (‘Roine Stolt goes Camel’ en nog zoveel meer). Verrassend zijn ook de fragmenten uit ‘What the world needs now…’ van Burt Bacharach, niet echt prog maar naadloos in de muziek geïntegreerd. Overigens komt kortstondig ook ‘Soft Machine’ eens om de hoek kijken, maar dat ligt volledig in de lijn van de verwachtingen.

Na een stevige introductie in de traditie van Jethro Tull krijg je een vreemde, onverwachte wending, maar later blijkt dit toch ook uit te groeien tot een ware epic. Opvallend in de muziek van The Tangent is ook het subtiele samenspel tussen de verschillende instrumenten, in het geval van ‘Skipping The Distance’ zijn dit vooral gitaar, piano en dwarsfluit. Luister hier vooral ook naar het ‘klassieke’ intermezzo en op het einde nog een fantastisch duel tussen saxofoon en gitaar.

Photosynthesis vormt een rustpunt op het album, muziek om bij weg te dromen, een beetje ‘ambient’ zowaar, maar ook hier schudden de heren wat splijtende solo’s uit hun ‘talentvolle’ mouwen.

De titelsong bevat ook weer zoveel verschillende invloeden, The Flower Kings met een Canterbury-kransje. Inderdaad is dit eigenlijk het enige nummer, dat Roine en de zijnen op een eigen album van TFK hadden kunnen zetten. ‘The world that we drive though’ handelt over het constant falen van de mens om de dingen rondom hem op te merken en heeft trouwens een heel herkenbare tune. Verwacht dit nummer echter niet onmiddellijk in de hitparade, daarvoor zijn de complexe en veelvuldige tempowisselingen te nadrukkelijk aanwezig.

‘A Gap In The Night’ (het langste nummer op het album) is eigenlijk een herwerkte versie van The Corner Room op het allereerste Po90-album. Nogal duister in het begin groeit deze track naar een neo-progressief epos met weer tal van invloeden, je zou er zowaar een kwis kunnen van maken. Gewoon over je heen laten glijden, deze muziek is wondermooi.

Kortom, het eerste album van The Tangent stond al bij velen in de jaarlijstjes, de opvolger zal misschien nog beter scoren. Als je ooit bij je vrienden wil uitpakken met je favoriete muziek, leg dan gewoon dit schijfje in de lade : dit is de perfecte synthese van progressieve rock.