|
Het was, na het uitstekende ‘Artificial Paradise’,
hoopvol uitkijken naar diens opvolger. De groep had immers de lat
bijzonder hoog gelegd en het was dan ook maar zeer de vraag of dat
niveau nog gehaald, eventueel zelfs overtroffen kon worden. Het is
m.i. dan ook een verstandige keuze geweest om andere paden te gaan
verkennen zonder te raken aan de fundamenten, die de groep een
stevige stek bezorgd heeft op het kruispunt tussen neoprog en symfo.
De openingstrack
‘So easy’ geeft dat zonder omwegen aan : het krachtige, melodieuze
totaalgeluid, waar de vorige cd zo bol van stond, licht thans
ingebed in een meer complexe geluidslaag, waar raakpunten met
artrock, atmosferische rock en zelfs progmetal uitstekend kunnen
gedijen. Het korte, wat zweverige ‘So much more’ klinkt nog vrij
conventioneel, maar op ‘Lost’ worden alle registers opengetrokken en
profileert Sylvan zich als een collectief met ballen. Loodzware
gitaarriffs zorgen voor een continue dreiging, terwijl het
toetsenwerk het geheel een atmosferisch tintje meegeeft. De
trukendoos met kanjers van melodieën wordt tijdens ‘You are’
wagenwijd opengezet en de link met Artrock is ook hier vlug gelegd.
Hoog tijd om er een stevige snok aan te geven en ‘Fearless’
meedogenloos uit de speakers te laten knallen : als rasechte
muzikanten even niet op de volumeknop letten, regent het gensters in
progland. De song evolueert gaandeweg in een psychedelische trip met
een oorstrelend, Pink Floyd-achtig slot als kers op de taart. Met
twee korte, lekker in het gehoor liggende songs (‘Belated gift’ en ‘Today’)
last de groep een welgekomen rustpauze in maar zet de luisteraar
tevens op weg naar de volgende opstoot van adrenaline die ‘Through
my eyes’ heet, ietsje minder dan het machtige ‘Lost’ misschien, maar
toch alweer een song die qua intensiteit indruk maakt. Tijd om ons
op te maken voor een nieuw ‘Magnum Opus’ van de groep, het
fantastische drieluik ‘Given – used – forgotten’. We moesten er lang
op wachten, maar als Volker Söhl een stukje klassieke piano uit z’n
handen schudt, is het oren spitsen en vooral genieten geblazen.
Alles waar Sylvan anno 2004 voor staat, ligt vervat in deze ene song
: hemels mooie en lang uitgesponnen melodieën, rijkelijk
georkestreerde en prachtig uitgewerkte arrangementen en
compositorisch vernuft zonder weerga. Waar ze al dat moois vandaan
blijven halen, is mij een raadsel, maar ook afsluiter ‘This world is
not for me’ zit boordevol muzikale hoogstandjes en vleit zich als
een veelkleurig lappendeken over het weidse proglandschap neer.
Alweer een topper in het oeuvre van deze Duitse band en ondanks het
feit dat ze nieuwe gebieden exploreren, blijft Sylvan de hoofdweg
aanhouden waarop ze sinds ‘Artificial Paradise’ aanbeland zijn. Geen
twijfel mogelijk, Sylvan is absolute topklasse ! |
