|
Hoe ver kunnen muzikanten gaan in hun obsessie voor
al de moderne studioapparatuur? Erg ver, zo blijkt. ‘One With The
Swan’ (1998), de eersteling van Swan Christy werd destijds geprezen
voor zijn innovatieve mix van metal en klassieke muziek. Muziek die
ons leidde via grillige songstructuren, het theatrale element was
ruim aanwezig en piano, viool en vrouwelijke vocalen waren flink
vertegenwoordigd. De overheersende sfeer was toen al ingetogen,
plechtig en sereen.
Niets van dit alles vinden we terug in de vierde
release ‘Julian’. Nu ben ik de laatste om de evolutie van een groep
te bekritiseren, maar mensen die Swan Christy kennen van vroeger en
ervan hielden doen er toch maar goed aan even verder te lezen voor
ze halsoverkop naar de platenzaak hollen. Want goed, cd’s als ‘Today
Died Yesterday’ en ‘Black is the white color’ hadden al een
experimentele touch maar wat we met ‘Julian’ te verorberen krijgen
gaat toch in de richting van een cultuurschok. Ook al staan dezelfde
muzikanten, Iraklis Gialatsidis en Kostas Makris nog steeds aan het
roer. Zij hebben zich naar hartelust kunnen uitleven op hun nieuwe
speeltjes. Goed, waar het om gaat: is dit slecht? Neen! Is dit
fantastisch? Ja toch! Het is goed gedaan, maar als ik de naam Swan
Christy indachtig neem vind ik het wel een beetje spijtig.
Wanneer ‘Comedy/drama’ de woonkamer vult met zijn
warme, licht jazzy klanken denk ik eerder aan Thomas Dolby. En dit
is dan nog het enige nummer waar een gitaar in komt, die de mond
gesnoerd wordt door een aanstormende trein. Ho maar, daar stapt Mr
Oizo van deze trein! (dit slaat op de muzikale begeleiding van
‘Second Opinion’). Wel puik gezongen en bepaald hypnotiserend door
zijn repetitieve karakter. ’n Kabbelende piano en scratching maken
de gejaagde zang compleet. Piano is trouwens het hoofdinstrument van
deze cd die in zijn geheel een erg relaxte sfeer heeft. Dit
ontluikend talent schiet de hoogte in op ‘But…that was before’:
schitterend in zang, beklijvend qua dwingende toetsen en ontvlambaar
als de zojuist passerende tientonner met zwavelzuur. Dit wordt
gevolgd door een instrumentaaltje dat Deodato naar de kroon steekt (Deodato
was een groep die in ’n grijs verleden een hit had met de soundtrack
van een film).
In de schemerzone van de alternatieve muziekwereld
beweegt zich ook het esthetische ‘Pure Inspiration’, licht decadent
gezongen. Meer en meer verschuift het accent nu naar atmosferische
cold wave met ‘Old man’s ego’ als gevoelige kunstuiting. Duister en
dreigend trekt ‘Sense and Possibilities’ aan ons voorbij, als een
wolk die opstijgt uit een borrelende krater. Dwarrelde pianoklanken
en diffuse roffels vormen de aanloop naar de geordende chaos van
‘The Audition’ dat de verste uithoeken van mijn muzikaal vermogen
aanspreekt.
Eerste indruk: verbijstering! Maar dit is een
groeiplaatje. Een duidelijke gooi naar het openbreken van de
alternatieve markt, waar Swan Christy zich zal kunnen vinden tussen
mysterieuze coryfeeën als Sophia, Eels en Sparklehorse. Ik wist niet
dat ze in staat waren om in dit gedurfde randgebied met zo’n
kwaliteit op de proppen te komen. Piano heerst! |
