|
“There are no guitars or keys on this record.”
Dat is te lezen op de achterzijde van de cd. Ik vrees echter
dat dit net niet het sterke punt is van deze productie.
Carl Soto – en
ik neem aan dat hij een goede bassist is – heeft met deze cd
duidelijk willen aantonen wat je allemaal kan doen met geen andere
instrumenten dan basgitaren en een bas synthesizer. Het resultaat is
eerder monotoon. Bij de beluistering van het zesde nummer had ik de
indruk dat het eerste nummer nog altijd bezig was. De muziek is heel
technisch, heeft zelfs iets machinaals, en straalt geen ziel uit. De
zeldzame momenten waarin er wat sfeer lijkt te worden opgebouwd,
worden onmiddellijk de nek omgewrongen door de irritante
drum-machine, een ding dat veel weg heeft van de flashy ‘ritme-box’
die je in elke goedkope keyboard vindt. Hetzelfde thema en ritme
worden eindeloos herhaald en maken deze cd tot een eerder vervelende
belevenis.
Toegegeven, ik sta versteld van het arsenaal aan klanken dat
geproduceerd kan worden door basgitaren en aanverwante instrumenten,
maar ik ben niet op zoek naar dergelijke demonstraties wanneer ik
muziek beluister. |
