|
Skyron
Orchestra
is alweer een retrorock groep uit Zweden. Op hun titelloze
debuutalbum gaan ze terug in de tijd naar de late 60’s / vroege 70’s
om te psychedelische muziek uit die periode onder handen te nemen.
Ik moet hierbij denken aan namen als The Doors, Jefferson
Airplane en het vroege Pink Floyd. Eloy ook wel,
misschien omdat het accent van Veronica Losjärna al bijna even zwaar
is als dat van Frank Bornemann.
Een
verzameling van degelijke songs, waarbij “The Tunnel”, “Soft Palate”
en “Pax Aeterna” er bovenuit schieten. Er is echter weinig variatie,
en dat maakt het beluisteren van het volledige album toch wel wat
vervelend. De muzikale prestaties zijn degelijk; ik hou vooral van
de gitaarklank. Het meest opvallende kenmerk is dat Doors-achtige
orgeltje, dat prominent aanwezig is op heel het album. Wat de zang
betreft, wel, dit zou wel eens zowel het sterkste als het zwakste
punt van de groep kunnen zijn. De meeste zangers uit de
psychedelische traditie hadden niet de beste stemmen, en de monotone
klank was een van de typische kenmerken van het genre. Toch hadden
die zangers iets magisch over zich, dat bijna hypnotiserende extra
dat zo moeilijk te beschrijven valt. Hoewel ik moet toegeven dat
Veronica Lostjärna’s stem heel goed bij de muziek past, heeft ze
voor mij niet die extra portie magie die in deze muziek nodig is.
Dit is zo’n stem die je ofwel geweldig vindt, ofwel haat, en ik
vrees dat het bij mij eerder de kant van dat laatste opgaat.
Ik betrap me
erop dat ik best wel geniet van heel wat nummers, tot op het moment
dat Lostjärna begint te zingen. Geen slechte plaat, maar die zang
bederft toch heel wat van de pret voor mij. |
