|
The inner
dragon is een conceptalbum rond een kabouter die zijn volk en
zichzelf wil redden van de ondergang.
In het begin
hoor je een wondermooie piano-intro die wel heel Wakemaniaans
klinkt. Het is alsof de grootmeester zelf achter de piano zit. Ook
het concept - symphonische rockmuziek, afgewisseld met gesproken
tekst – doet erg denken aan Wakemans Journey to the centre of the
earth.
Muzikaal zit
deze plaat fantastisch in elkaar. Duidelijke hoofdthema’s die
feilloos weer worden opgepikt nadat enkele zijpaadjes werden
ingeslagen, schitterende solo’s van gitaar, synthesizer en viool.
Vooral het vioolspel van Annie Morel geeft dit album een zeer
aparte, Keltisch aandoende sfeer. Niet alleen technisch perfect,
maar met veel gevoel drukt zij een sterke stempel op de muziek van
Silverlining.
De
gitaarsolo’s van Michel Mourachko mogen er ook best zijn en zorgen
ervoor dat het af en toe puur genieten geblazen is.
Het is
duidelijk dat deze muzikanten weten hoe je muziek moet maken. Ze
hebben een werkstuk van meer dan zestig minuten gemaakt waarin de
nummers naadloos in elkaar overgaan. Zoals gezegd doet de muziek
soms aan Wakeman denken, hoewel Eloy meestal ook niet ver weg is.
Er is maar één
minpunt aanwezig en dat is de zanger/verteller. Ten eerste is dit
een Fransman die Engels zingt, en hoewel zijn accent best meevalt,
hoor je toch duidelijk dat hij niet in zijn moedertaal bezig is.
Vooral wanneer hij vertelt, is zijn intonatie heel zwak en daardoor
missen ze de kans om het concept sterk in de verf te zetten. De
verhaallijn is vrij zwak uitgewerkt en niet altijd duidelijk. De
zang zelf is eerder zwak te noemen. Correct, dat wel, maar telkens
wanneer er zang is – en dat is gelukkig niet vaak, want deze plaat
is voor het grootste deel instrumentaal – daalt de intensiteit. In
Lovestalgia is de zang zelfs ronduit vervelend en wordt het nummer
alleen gered door de uitmuntende instrumentale prestaties van de
bandleden.
Maar laat dat
niemand ervan weerhouden om deze plaat te kopen. Vooral de
combinatie viool-gitaar is vaak zo betoverend dat ze die zwakke zang
telkens in seconden doen vergeten. De plaat nummer per nummer
bespreken zou te lang duren en vooral uitmonden in een oeverloze
opsomming van superlatieven. Gewoon luisteren en af en toe genieten
van het kippenvel dat op je armen en in je nek verschijnt…
Voor wie
houdt van symphonische rock is dit een absolute aanrader! |
