|
Niettegenstaande de inspanningen die
o.a. Prog-Nose en Prog-Résiste hebben geleverd om de Belgische prog
nieuw leven in te blazen, is het aanbod in ons landje toch nog
steeds pover te noemen, zeker als we het vergelijken met de ons
omringende landen. En laten we dit niet wijten aan de
kleinschaligheid, want een land als Nederland is amper groter.
Daarom is het des te belangrijker dat we aan jonge groepen een kans
geven. En Silk (vroeger The Silk) is één van die nieuwkomers aan het
firmament, alleen is het nog niet heel duidelijk in welk vakje we ze
moeten stoppen. Want alhoewel ze zeker raakpunten vertonen met de
progressieve rock, zou ik het voorlopig toch willen houden op
complexe rock. Misschien kan dit trouwens op korte termijn wel wat
tegen hen werken, vermits ze nergens echt in passen en daardoor
misschien tussen twee stoelen dreigen te vallen. Maar creativiteit
en originaliteit moeten zeker aangemoedigd worden in een wereld van
grauwe ééntonigheid en platte commercie.
Eerst toch even de aandacht
vestigen op het prachtige artwork, zowel op cd-hoes en de cd zelf
(ontworpen door ene Sébastien Chevalier ) en de website (
www.thesilk.net ). De cd bevat
overigens zowel foto’s als de songteksten, meer groepen zouden dit
voorbeeld moeten volgen.
Sommigen noemen hun muziek neo-prog
of licht progressief, maar feit is dat het moeilijk is om er een
etiket op te plakken, vermits je ook duidelijk invloeden kunt
ontwaren uit jazz, blues en etnische rock. Centraal staat de
virtuositeit van zangeres Jo, die allerlei capriolen uitvoert met
haar stem en moeiteloos diverse toonladders aan elkaar rijgt. Ze
heeft de eigenzinnigheid van een Nina Hagen en het stemtimbre van
een Kate Bush, alhoewel ze zelf liever aan PJ Harvey wordt gelinkt. Het zou echter oneerlijk zijn om de muzikanten in het
plaatje te vergeten, want Silk is toch in eerste instantie een
groep, waarbij alle leden hun steentje bijdragen tot het eigen
geluid.
En van bij het eerste nummer op de
nieuwe cd hoor je dat ze gesleuteld hebben aan de versies van de
cd van 2 jaar terug. Het klinkt allemaal een beetje harder, het
gitaarwerk en de ritmesectie zijn iets nadrukkelijker aanwezig. Een
nummer als ‘The Coolest Cowboy’ heeft duidelijk progressieve roots
met de gebruikelijke tempowisselingen en gemoedstoestanden (en aan
het einde zelfs een vluchtig draaiorgeltje). Ook ‘A seabed story’ is
een prachtig nummer met Jo in een glansrol (haar stembereik blijft
verbazen) en typisch aan de muziek van Silk is ook het samenspel
tussen zang en gitaar. Op de vorige cd was het stuwende baswerk van
‘lange’ Jacques al opgevallen, maar ook onze vriendelijke Pool op
drums heeft
blijkbaar veel bijgeleerd op korte tijd en heeft zich vastgebeten in
de typische stijl van de groep.
‘A Matter of Life and Death’ is een
trager nummer, een bijna-ballad, waarop de synth-gitaar van Alain
het gemis aan keyboards prachtig weet te camoufleren. ‘The great
escape’ is een uptempo jazzy nummer.
Ook ‘Home Sweet Home’ heeft een
facelift ondergaan en heeft een progmetal-introductie gekregen,
waarna het nummer in bluesy stijl overgaat met prachtig meeslepend
gitaarwerk van Alain in duet met Jo, één van de hoogtepunten op het
album. Dit is volgens mij de richting waarin de groep verder moet
evolueren om ook het ‘kritische’ progpubliek te kunnen overtuigen.
‘Safe’ had altijd iets dreigend,
vooral door de dreunende bas en dito drumwerk, soms heeft de muziek
van Silk wat raakpunten met de avant-garde en de Canterbury-scene
van de jaren 70, waardoor ze ook daar een publiek kunnen vinden.
Eén van mijn favorieten is ‘The
rats’, een melodie die steevast in het hoofd blijft hangen. Een
stevige gitaarriff tilt het nummer op een hoger niveau, waarna het
geheel terug uitdijt op een akoestische manier.
Op het einde van het album wordt er
nog wat ‘gerockt’, waarmee maar weer wordt aangetoond dat het hier
niet om een heus progalbum gaat. Variatie troef en waarom ook niet?
Soms heb ik wel het gevoel dat wat keyboards de muziek voller zou
maken, alleen weet ik niet of daardoor dat typische geluid van de
groep niet zou verdwijnen. Wel zou waarschijnlijk een groter publiek
kunnen bereikt worden, een muzikant moet ‘after all’ wel wat
waardering krijgen. En Silk verdient dit, nu nog afwachten of ze van
het succes kunnen proeven ;-). |
