|
The Sign
startte als een echte supergroep, met Mark Mangold (Drive, She
Said / Touch), Randy Jackson (Zebra), Terry Brock
(Strangeways), Billy Greer (Kansas / Streets)
en Bobby Rondinelli (Rainbow / Black Sabbath).
Hun eerste
album, “Signs Of Life” (2000) veroorzaakte behoorlijk wat commotie
in het AOR/melodic rock-wereldje en werd daar algemeen beschouwd als
één van de beste CD’s van het jaar. Het album vertelde het verhaal
van Aryon, een meisje dat ontwaakt uit een coma en zichzelf en de
wereld herontdekt.
Nu zijn ze dan
terug met een tweede album, een nieuw Angel-achtig logo
(bekijk het maar eens ondersteboven) en een nieuwe line-up. Mark
Mangold neemt de drums nu ook voor zijn rekening, Greer werd
vervangen door Mark Hermann en John Bivona (Trans-Siberian
Orchestra) werd toegevoegd als tweede gitarist. Het album zet
het verhaal van Aryons mystieke zoektocht verder.
Ik was één van
de gelukkigen die The Sign live aan het werk zagen tijdens
één van hun zeldzame optredens, op de Lokerse Feesten hier in
België, eerder dit jaar (zonder Randy Jackson, maar met Tyketto’s
Danny Vaughn als gastzanger). Daar lieten ze al een paar nummers van
hun nieuweling horen, en ik moet zeggen dat die bij een eerste
luisterbeurt niet meteen een grote indruk maakten.
Bij
beluistering van de CD wordt al gauw duidelijk waarom: dit is geen
gemakkelijk album. In tegenstelling tot “Signs Of Life” klinkt
deze plaat ook echt als een conceptalbum: de songs vloeien over in
elkaar, thema’s worden regelmatig herhaald, er zijn een aantal korte
tracks die dienen als brug tussen songs en er zijn een paar
instrumentale intermezzo’s. Er zijn geen onmiddellijk aanstekelijke
nummers als “Crossed The Line” en “Aryon” uit het eerste album. Dit
is een CD waarvoor je even moet gaan zitten om hem in zijn geheel
aandachtig te beluisteren.
Net als het
eerste album bevat “The Second Coming” vooral pomp rock/AOR, met een
licht progressieve toets, een beetje vergelijkbaar met Kansas
in hun Steve Morse-periode. Het verlaat die richting een paar keer:
“Motorcycle Messiah” is duidelijk het stevigste nummer dat ze al
hebben opgenomen en “Black Mountain” heeft een sterke Led
Zeppelin-vibe. Het is altijd moeilijk om uit een dergelijk
conceptalbum de sterkste nummers aan te duiden, maar voor mij vormen
“The Morning After”, “Flame Of The Oracle”, de emotionele ballad
“Keep On Breathin’” en het bonusnummer “Maniac” de indrukwekkendste
momenten op de plaat.
De prestaties
van de muzikanten zijn imponerend. Terry Brock, die ooit ei-zo-na
Deep Purple vervoegde (voor Joe Lynn Turner de job kreeg), klink
zoals altijd fantastisch met zijn Steve Perry-achtige stem. Het
contrast met de zang van Randy Jackson werkt prima. Mark Mangold
schittert met zijn toetsenspel.
Toch wel
wat verschillend van het fantastische eerste album, maar laat dat je
niet tegenhouden om het eens uit te proberen. Je hebt wat meer
luisterbeurten nodig om het echt te appreciëren, maar je zal
ontdekken dat “The Second Coming” misschien net niet zo goed
is als zijn voorganger, maar wel bijna. |
