|
Om te beginnen je moet deze cd een kans geven. Toegegeven, Japanse
progressieve rock is niet het meest gangbare en zeker niet wat we
verwachten aan te treffen in dit genre. Vooral de taal klinkt zo
vreemd dat we ze wellicht nooit zullen associëren met rockmuziek.
De opname is van een zwakke kwaliteit. Gezien het feit dat ze
dateert van 1979, kan je natuurlijk geen technisch meesterwerk
verwachten. Maar de instrumenten klinken absoluut niet op hun best
en de drums klinken wat dof. De zang lijkt in een of ander ver
afgelegen hal te zijn opgenomen en ik moet toegeven dat ik soms
twijfel of ik nu Japans of Engels hoor. Nochtans denk ik dat Makoto
Kitayama een goede stem heeft. Ik ze denk, want de
geluidskwaliteit is zo zwak dat je moeilijk kan oordelen over zijn
zangkwaliteiten..
We weten dus dat dit geen grootse plaat is, maar hoe zit het met de
muziek zelf? Welnu, stel je een combinatie voor van Genesis
in hun beste dagen en Japanse invloeden die af en toe aan Kitaro
doen denken. Het resultaat is een aantal goed gecomponeerde nummers
met knap gitaarspel, niet eenvoudig, maar er is dan ook geen enkele
wet die zegt dat progressieve rock simpel moet zijn. De zang –
alleen verstaanbaar voor de gelukkigen onder ons die het Japans
machtig zijn – is niet van hetzelfde niveau als de muziek. De
zanglijnen zijn vaak veel te eenvoudig en contrasteren daardoor met
de muziek, vooral in de combinaties met de backing vocals. Daardoor
wordt de kwaliteit van de nummers geregeld naar beneden gehaald en
dat is jammer. Soms zijn de gelijkenissen met Genesis wat al
te treffend, maar is het een misdaad om enkele goede riffs te
kopiëren en ze te integreren in een nieuw, origineel nummer?
Ik ben in ieder geval benieuwd om eens muziek van deze band te horen
die wel op een degelijke manier werd opgenomen. Shingetsu heeft
kwaliteit in huis, dat lijdt geen twijfel. |
