Salmon is een uitstekende progressieve rockgroep uit Nederland en “When The Dust Settles...” is hun tweede album. Het gebeurt niet alle dagen dat er een groep opstaat die nog echte progressieve rock naar voor brengt. En dan bedoel ik ook echte progressieve rock, zonder andere invloeden zoals jazz of metal. Misschien is de beste beschrijving: een kruisbestuiving tussen progressieve rock en neo-prog.

Een Taurus pedaal opent het eerste nummer “King For A Day”, maar verder tijdens het nummer neemt de basgitaar de zware klanken over. Dit eerste nummer staat bol van de afwisseling. Sven bewijst dat een basgitaar niet enkel dient om te begeleiden maar ook om melodieën op te spelen. Michel haalt allerhande verrassende ritmes en breaks uit zijn drumstel, misschien zelfs iets teveel. Enkel het geluid van de drums vind ik niet van topkwaliteit.
Jan Jaap is niet echt een topzanger, maar hij heeft een aangename stem en legt ook veel gevoel in zijn werk. Vooral de samenzang klinkt zeer mooi. Er staat echter slechts één zanger vermeld in het boekje, dus veronderstel ik dat Jan Jaap alle stemmen voor zijn rekening neemt. Ik vraag mij af hoe ze dit live oplossen. En die vraag herhaalt zich bij de prachtige canonzang waarbij je opnieuw meerdere Jan Japen te horen krijgt.
In de helft van het nummer komt er een blokfluitsolo begeleid door een “Entangled” Steve Hackett getokkel. Verder passeert ook nog  een ‘Doors’ orgelsolo-tje de revue.

“Grey Velvet” is een gevoelig gezongen ballad, met een tussenstuk op piano.

Het langste nummer “Time to Fantasize” begint met middeleeuwse klanken op clavecimbel en blokfluit. Het bestaat, volgens de tekst, uit 4 delen. Ik zie het eerder als een lang nummer met verschillende gezongen stukken die begeleid worden op piano of met een akoestische gitaar. Tussen de gezongen stukken komen er telkens complexere instrumentale gedeeltes die verwijzen naar vroegere progressieve muziek of zelfs naar klassieke muziek. Afwisselend krijg je solo’s op gitaar, synth, piano, basgitaar, blokfluit,..., met veel variatie en talloze breaks.. Tijdens het tweede deel “The Sandman” hoor je een prachtige gitaarsolo, maar zoals zo vaak op dit album komt die solo niet genoeg op de voorgrond.

“September Weeps” opent indrukwekkend met een blokfluit solo. Het is opnieuw een ballad waarbij de zang plots aan Kayak doet denken. De solo’s worden deze keer verzorgd door een akoestische en later een electrische gitaar.

Niemand laat zich onbetuigd tijdens het boeiend, instrumentaal nummer “Three”. Je krijgt veel orgel en piano maar vooral ook mooi basspel. De productie laat deze keer de gitaar wel beter horen. Ook hier hoor je vaak verwijzingen naar klassieke muziek.

“Dubious Dried Ink” blijft vooral hangen omdat de zang opnieuw aan Kayak doet denken. Niet toevallig treden ze nog eens samen op met Kayak. Ik vind zelfs dat hun cover-artwork een beetje lijkt op dat van Royal Bed Bouncer.

Toch een beetje jammer dat de productie te wensen overlaat. Misschien was een externe producer een betere keuze geweest. De klank van de drum kon een stuk beter en een aantal van de solo’s blijven teveel op de achtergrond. Vooral de gitaar wordt op deze manier nogal vaak gekortwiekt. Maar als je erin slaagt om door de productie heen te luisteren, krijg je toch een puike prestatie van Salmon te horen. Een groep waar je zeker nog zult van horen.