Ik weet dat ik vele fans hun mening deel als ik beweer dat de carriëre van Saga kan ingedeeld worden in drie periodes. De eerste periode van “Saga” tot “Heads or Tales” vormde het hoogtepunt en daarna ging het bergaf naar een middenperiode die duidelijk een dal vormde in hun loopbaan, hoewel er toen ook enkele betere momenten waren, zoals bvb “Generation 13”, een album dat ik nog altijd als een voorloper van Spock’s Beard en Transatlantic beschouw. En toen kwam de derde periode, beginnend met “Full Circle”. Ondertussen zijn we alweer drie albums verder en aan studio album 16 en is de vraag vooral, zijn ze nog altijd in die betere periode?
En ik kan dit slechts beamen. Hoewel ze volgens velen nooit meer terug het Saga van weleer zullen worden. En toch is er geen enkele andere groep die vanaf de eerste noten van een album zo herkenbaar is. Wat na 16 albums misschien weer in hun nadeel spreekt.

Ongeveer de helft van de nummers gaan over de TV en het effect ervan op de mensen. “On The Air”, de prachtige opener, een typischer Saga nummer bestaat er eigenlijk niet, gaat over mensen voor wie de TV hun enige doel in het leven is en die daardoor volledig in een fantasiewereld leven, terwijl “Live at Five” dan weer de excessen van de sensatiepers belicht. Deze twee nummers moeten het publiek live zeker in beweging brengen.
“Don’t Look Now” is een soort medley van referenties naar vroegere Saga nummers. Er komt dus geen enkel bekend stuk in voor, maar toch herken je duidelijk de sfeer van bepaalde momenten. En zelfs Ian laat weer zijn vingervlugheid horen. Ook “Live At Five” verwijst naar hun glansperiode. En ze zijn zich blijkbaar ook bewust van hun terugkeer met songtitels als “I’m Back” en “Back To Where We Started”.
Ian Crichton is duidelijk terug met zijn gitaarsolo’s. Nog niet zo prominent als op hun eerste CD’s maar toch al een stuk meer dan op de recentere albums. Hij bewijst in ieder geval dat hij het nog kan. En Jim Crichton tovert weer een heel arsenaal nieuwe klanken uit zijn toetsen.
Hoewel Chirstian Simpson prachtig drumwerk levert, mis ik toch wel een beetje de electronische drumpads van Steve Negus.
Ook Michael Sadler vertolkt weer een glansrol. Hij lijkt ieder album beter te zingen. De manier waarop hij zijn stembanden gevoelig laat trillen in “If I Were You” geeft aan vele jongere zangers het nakijken. De andere ballad “Believe” is één van de weinige overbodige nummers van het album. Misschien kan ik “Don’t Make A Sound” ook tot die categorie rekenen. Hoewel het ook een typisch Saga nummer is, krijg ik hier toch het gevoel dat ik dit toch al iets te vaak te horen gekregen heb.

Duidelijk een Saga album uit hun laatste, betere periode, met zelfs een aantal nummers die duidelijk verwijzen naar hun toptijdperk. Een mooie aanwinst voor Saga fans, die deze keer hoop ik toch tevreden zijn met dit nieuwe (net)werkje.