Het is een tijdje stil geweest in het Poolse progressieve rockcircuit, maar de nieuwe sensatie komt eraan onder de naam Riverside. Deze ‘Out of Myself’ zal ongetwijfeld hoge ogen gooien in vele muzikale middens, een cd die je laat wegdromen in een wereld, die balanceert tussen een grijs bestaan en een kleurrijke toekomst, volgestouwd met emoties en gedragen door stuk voor stuk pakkende songs, gespeeld door vier uitstekende muzikanten. Je krijgt het gevoel deze muziek al eens gehoord te hebben, uiteraard zijn er de vele referenties, maar de composities zitten zo sterk in elkaar, werkelijk fenomenaal voor een debuutalbum. En ik heb het vroeger al gezegd, het wordt een trend om van death metal of metal over te stappen naar een atmosferische symfonische art-rock. Alleen, ik heb het nog nooit zo gebald en origineel weten te vertolken als door Riverside.

De intro van ‘The same river’ snijdt werkelijk door merg en been, duister, een indringende stem, de aanzwellende muziek, een Floydiaanse gitaar die verder overgaat in agressieve progmetal en weer wat later in typische neoprog. De melancholie druipt er werkelijk vanaf, vooral door het intense stemgeluid van Mariusz Duda. Dit is één van de mooiste composities, die ik de laatste tijd heb gehoord.

Sommige nummers leunen wel wat meer aan bij progmetal, zoals het korte maar stevige Out of Myself. En blijkbaar houden de heren wel van geluidseffecten, want de meeste nummers hebben een nogal vreemde introductie. Na het mooie, weemoedige akoestische ‘I Believe’ worden alle registers opengetrokken met wervelende synthesizers en een stuwende bas in het eerste deel van Reality Dream.

Je luistert best niet in een depressieve bui naar deze cd, want helemaal vrolijk word je er niet van. Zo is ook ‘Loose heart’ volledige ondergedompeld in een sfeer van duistere melancholie, zoals je ook op Opeth’s ‘Damnation’ vaak kan horen: heerlijke mellotron opgeluisterd met Gilmoureske solo’s. En even kan je ook de metal-roots van de heren horen in een kortstondige maar niet-storende gruntstem.

Om deze review toch nog wat binnen de perken te houden, laat ik de luisteraar zelf verder de nummers ontdekken, het is trouwens onbegonnen werk, vermits elke track zoveel wendingen, emotionele passages en technische hoogstandjes bevat. De volledige cd staat werkelijk op datzelfde hoge niveau, de duistere kant van Anathema, Opeth en Green Carnation, de songstructuren van Porcupine Tree, de symfonische passages van Pink Floyd of Marillion.

Overigens is ook de keuze van Travis Smith voor het artwork niet toevallig, de man heeft al ontelbare pareltjes op zijn actief staan voor Opeth, Anathema, Dead Soul Tribe en andere Psychotic Waltz: groepen, waarin Riverside perfect thuishoort.

Het jaar 2004 heeft al heel wat sterke albums opgeleverd, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat ‘Out of Myself’ nooit uit mijn Top-3 zal tuimelen. En hoe ze zelf deze prestatie zullen evenaren, laat staan overtreffen, dat lijkt me een raadsel. Je moest nu al in de winkel staan!