|
Henning Pauly
(Chain) schrijft in het cd-boekje dat hij, terwijl hij aan twee
grote projecten werkte, even wat stoom wilde aflaten en besloot om
een album te producen in dertien dagen zonder ernstig na te denken
over hoe de muziek op de plaat moest komen.
Om kort te
zijn: het is eraan te horen.
I’ve had
enough
is een swingend rocknummer met een te vaak herhaald refrein.
All I ever
wanted
is een rommelig nummer met een zeer hoekige overgang naar het
refrein.
Three
is een weinigzeggend prog-rock nummer, opnieuw vrij rommelig, maar
wel met een mooie gitaarsolo.
Forever young
begint veelbelovend als een typisch singer-songwriter nummer. Helaas
is het geregeld herhaalde refrein vervelend. Maya Haddi is wel een
goede zangeres.
I’d like to
is een vlotte rock song met behoorlijk wat Lenny Kravitz-gehalte,
maar helaas is het refrein ook hier de dooddoener van dienst. Op het
einde krijg je een best genietbare gitaarsolo die toch nog
wegdeemstert in een heel zwak einde van het nummer.
Six
kent een knap begin met goed gitaarwerk, maar het refrein slaat weer
nergens op. Midden in het nummer wordt via een flauw grapje de
overgang naar een ballad gemaakt, waarna de zanger zelf zegt dat het
‘sucks’ en er weer de rockt toer opgegaan wordt. (???)
Seven
is een rustige, jazzy ballad en best genietbaar.
Ook No
little girl – opnieuw gezongen door Maya Haddi – is een goed
nummer. Stevige rocksong die wat aan Pat Benatar doet denken.
Infrared
vertoont zowaar enkele metal-elementen, maar vervaagt in een te
braaf refrein.
Nothing is
forever
en zeker dit nummer niet: zwak gezongen rock ‘n’ roll waarbij je
twijfelt of de zanger slecht gekozen is of dat het gewoon een slecht
nummer is.
Waiting for a
revolution
is een rocksong van dertien in een dozijn met een metalachtige
gitaarsolo die wel oké is.
When kings and
queens collide
is een wel heel softe ballad.
13 days,
het laatste nummer heeft voor één keer eens wel een goed refrein,
maar is voor de rest nogal onsamenhangend. In dit nummer is de zang
ook heel zwak.
Hierna komt er
een lange stilte en net wanneer je naar je cd-speler wil lopen om
iets beters op te zetten komt er een gesproken dankbetuiging van om
en bij de 6 minuten. Hier bedankt Pauly iedereen die op een of
andere manier belangrijk is voor hem. Aan de fans vraagt hij om het
album te kopen om hem ervan te weerhouden ‘to sell crack and kick
old ladies’. Wie van flauwe grapjes houdt, kan meer horen in deze ‘outro’,
maar voor mij hoeft het allemaal niet.
Dit is geen
goed album, het gros van de gastzangers is heel middelmatig en je
vraagt je af waarom mensen iets zouden kopen dat gemaakt werd ‘ter
ontspanning’.
We kunnen
alleen maar hopen dat Pauly’s volgende Chain,-project wat meer
doordacht zal zijn. |
